Review
Zwaremetalen
8.4/10
03.09.2009

België en doom metal? Zeldzame combinatie. En toch. Soms valt er een zeldzaam schijfje uit de treurwilg. Het Russische Solitude Productions, sinds jaar en dag vaandeldrager in het underground doom-milieu en voorziener van menig obscuur en oorgasmisch doom-album (Ea, Comatose Vigil, …), eigende zich de rol van label toe om dit werk naar buiten te brengen.

Haast obligatoir krijg je de ontsmettende en onstemmende intro mee. Hangende gitaaraanhalen halen je naar beneden als een slepende ziekte. Als een Shroud of False (Anathema) wordt je voorbereid op een fragiele droom. Galmend in melancholie vloeit Shepherd Of Sorrow voort uit deze neerwaartse vicieuze spiraal van zwart magnetisme. Met een sobere spirit van een Pentacost III en de beladen palliatieve romantiek van een Like Gods of the Sun verteert My Lament je lach als een sigaret in zijn ivoren sterfbed. De asbak nabij kantel je steeds verder weg met het meeslepende Silent Nights. Vervolgens een doodssmak met de death metal aangedreven doom van My Damnation Deep. Sfeervol beneveld met een onderhuids kruipend laagje keys beneemt zich de gedachte tot lachen al snel het leven. De mistige gitaren, zowel akoestisch als elektrisch. De doeltreffende druilerige drumtaferelen, de grijsgeblakerde vocalen. Het plaatje is af, het blad gevallen.

Ook inhoudelijk is het de moeite waard. Niet alleen slome loomheid, zwartgallige schizofrenie of zelfverloochening komen aan bod. Het individueel schuldmodel, de verantwoordelijkheid van het zelf, de onmacht, onwil en weerstand worden beschimpt en tegelijkertijd bewust naar boven gebracht. Doom metal als bewustwording, kom dat tegen!

Ik was niet kapot van de demo. Van dit album lig ik in stukjes. Voor fans van oudere Anathema, My Dying Bride, Katatonia en volgens het label ook van Ataraxie, Officium Triste en Saturnus. Doom-fans, u weet wat u te wachten staat…

Author: Bart Alfvoet

Review
http://www.digg.be
21.09.2009

Voor Diggers van donker-romantische wanhoopsdoom met vileine uitbarstingen.

‘Broken Leaf’ ligt hier al een tijdje te wachten op een bespreking. Toen
onlangs de promo voor de _nieuwe Paradise Lost_

binnenkwam was dat het signaal om mijn zwarte fluwelen draperieën voor
de ramen te hangen, een kaars aan te steken, in een hoekje van de kamer
te kruipen en me terug te trekken in mijn somberste gedachtegoed. Enkele
uitgesponnen luistersessies later voelde ik me als herboren. Dat is het
effect dat de juiste dosering van geladen doom, gothic en deathmetal
heeft op een doorwinterde riff-o-naut. Over die Paradise Lost lees je op
een andere plaats, hier gaat het over het debuut van het Belgische My
Lament.

De LP is gevuld met acht lange nummers en klokt af op net geen 55
minuten. Dat is best een zware brok om te verteren. De band probeert ook
niet om de boel te verluchtigen met akoestisch gepingel of ambient
soundscapes. Eigenlijk apprecieer ik dat wel, want wie naar ‘Broken
Leaf’ wil luisteren is gedwongen /all the way/ te gaan. Helemaal in zijn
eigen donkerste maar ook een eindje terug in de tijd.

De oude sound van hogergenoemde Paradise Lost en hun illustere collegae
van _My Dying Bride_
http://www.msplinks.com/MDFodHRwOi8vd3d3LmRpZ2cuYmUvYXJ0aWNsZXMucGhwP2lkPTE0OTM=
zijn de belangrijkste invloeden voor My Lament. Het is moeilijk om in
dit genre je eigen ding te doen, maar My Lament slaagt er wel in om acht
genietbare en onderling onderscheidbare tracks te componeren. Opvallend
daarbij is het beperkte gebruik van de keys: slechts af en toe wordt er
een toefje toegevoegd voor wat extra tonaliteit, meestal in de rustige
stukken.

De zanger doet zijn best om de songs een eigenheid te geven door te
variëren tussen een diepe oergrunt, fluisteren en vanalles daarrtussen.
Toegegeven, dat is niet echt een uitgebreid pallet aan vocale
hoogstandjes, maar hij komt er wel aardig mee weg. De man legt namelijk
veel passie in zijn prestatie. Als hij tijdens de intro in een dreigend
parlando aankondigt “/You are nothing but a broken leaf/”, dan begin ik
al ongemakkelijk over mijn schouder te kijken. In ‘Vilest of Men’ slaagt
hij erin om de zonder meer angstaanjagende claim uit de titel zeer
realistisch te projecteren op zichzelf.

‘Broken Leaf’ is een typische deathdoom genrestudie. We krijgen dus
loodzware riffs aan slepende tempo’s, afgewisseld met snelle, behoorlijk
agressieve passages en eerder zweverige dramatische passages. Het eerste
echte nummer, ‘The Sheperd of Sorrow’, begint al dadelijk met een
tranerige gitaar die met sombere tonen een mistig heidelandschap
schildert, waarover genoemde schaapsherder doelloos dwaalt. Het nummer
heeft enkele snelle uitbarstingen, maar eindigt zoals het begon: in
opperste treurnis.

Soms slaat depressie om in haast woedende wanhoop en dat laat zich horen
in de tracks ‘My Damnation Deep’ en ‘Vilest of Men’, trage nummers
waarin het zware gitaarwerk enkel af en toe wordt ingeruimd voor
melodieuze maar troosteloze leadgitaarstukken. Ze klinken bedrieglijk
lieflijk als sirenen die je naar je eigen ondergang lokken. In ‘Her Dark
Smile’ en ‘The Soilseeker’ krijgen de melodieuze gitaren iets meer
ruimte en glimt er af en toe toch een sprankeltje hoop, dat dan weer
geheel en al verkracht wordt door de ruwe deathmetal passages. Die zijn
trouwens goed uitgewerkt en zijn er niet enkel als contrast met het
aanslepende depressie-gedoe.

Als bona fide death metal band zou My Lament zich ook staande kunnen
houden met een stijl die nogal aanleunt bij het Zweedse Bloodbath. In
‘The Burden of Doubt’ gaat het tempo ook even omhoog, maar hier spelen
ze op een eigenzinnige manier met een polka thrashmetal beat en dat
verleent het nummer zowaar een beetje vrolijkheid. Er op dansen zou te
ver gaan, maar het koude staal rust dan toch niet 24/7 op de pols.

My Lament levert een hele degelijke plaat af, een straf debuut in een
genre waarin het moeilijk is om nog enigzins op te vallen. De passie en
overtuiging staan centraal en daarnaast zitten er ook gewoon goede riffs
en effectieve sfeerscheppende passages in de nummers. Niet alle lange
nummers lijken me soms even coherent opgebouwd, maar met de
spanningsbogen en dynamiek van het geheel zit het wel goed. Bovendien is
het album ook voorzien van een heldere mix die alle instrumenten zeer
natuurlijk laat klinken. De zwartzakken die graag een weg zoeken in dit
doomlabyrinth, mogen dan ook gerust een half punt of meer bij onze
quotatie tellen.

/My Lament speelt op 25 september in Bouckenborgh (Merksem) en een dag
later in JH Metteko (Mechelen)./

Author: Door *_Stijn Van Hees_

Review
http://www.kwadratuur.be
06.11.2009

Hoewel het een goed bewaard geheim is, blijken er in België bands rond te lopen die niets met death metal te maken hebben, maar wel behoorlijk geniaal zijn. Uiteraard gaat het hier om bands in het doomgenre en na een uitstekende mini van Marche Funèbre weet My Lament zo mogelijk nog meer te overtuigen. Een mens komt niet vaak albums van dit kaliber tegen op de vaderlandse markt, want dit is pure klasse!

My Lament verenigt de betere kwaliteiten van Paradise Lost, My Dying Bride en November’s Doom tot een mooi geheel. Het titelnummer is eigenlijk een zacht vloeiende intro waarop frontman Bert De Visscher met een diepe en rustgevende stem de luisteraar mag meetrekken in een poel van eenzaamheid en droefenis. Wanneer meteen daarna ‘The Shepherd of Sorrow’ losbarst in een nummer waarbij spontaan de oude My Dying Bride opduikt als referentie, is de schok behoorlijk groot. De gitaren geven met zware en dreunende akkoorden ruimte aan melancholische melodieën en een aardige afwisseling tussen oergrunts en normale, haast gedeclameerde teksten. Ook ‘My Damnation Deep’ is relatief rustig, met alweer die trage en zware gitaarklanken en een zweverige sfeer. Maar My Lament trapt ook van tijd tot tijd het gaspedaal in en wordt dan heerlijk agressief. ‘Silent Nights’ of het geweldige ‘Her Dark Smile’ bevatten passages van pure vitriool, die verpakt zitten in bijzonder aangrijpende songs met kop en staart. De afwisseling tussen hard en zacht, bruut vervormd en tokkelend akoestisch, oergrunts en bijna spoken word is niet vernieuwend, maar hier wel op een uiterst efficiënte wijze gebruikt. Dat maakt dit hele plaatje een streling voor het oor. Elk detail zit op de juiste plaats, er is nergens ruimte voor overbodigheid en er is duidelijk lang geschaafd aan alle nummers tot ze zo solide in elkaar zaten als een vastgeroeste Rubik’s kubus.

Met ‘Broken Leaf’ heeft My Lament een ware winnaar geproduceerd en met dit album heeft de Belgische scène een nieuwe klassebak in de gelederen. Fans van agressie en melancholie gaan hier gegarandeerd hun gading vinden en het zou niet meer dan verdiend zijn mocht dit de poort openen naar internationale bekendheid.

Author: Guy Van Campenhout

Review
Doom-Metal.com
08.11.2009

My Lament… Ok, this band reminds me something… Let’s see… My Dying Bride, My Shameful, My Silent Wake, My Life Despair, and, yes, even My Souls Lament! At first glance, it starts bad for the Belgian band. My Lament does not seem to value originality. Like many other Doom bands, they resort to the first person. My, my, my, all this is mine, it’s all me. Oh, all right. Let’s admit that Doom is also an introspective genre, a intimate vehicle to navigate by sight in one’s own psyche, a personal genre, egotistical. My Lament has its reasons, to which I subscribe. The hackneyed name is justified but, what about the music?

Hackneyed as well, I’m afraid… My Lament sails in well known waters, even a bit polluted by a long tradition. My Dying Bride, Paradise Lost, Mourning Beloveth, and Saturnus feed the sound of the Belgians to the point of phagocytosing their inspiration. More than once, you meditatively scratch your chin, murmuring “I heard that somewhere”. Often, you hear resurgences, too familiar reminiscences of other discs, other bands, big or small.

My Lament, however, write good songs, plays them well, with the right tone, with the right sense of rhythm; it’s overwhelming and light, fluid and thoughtful, solemn and melancholic. Well, all right, you can’t escape these qualificatives, they are useful whenever you have to compose the indenti-kit of the typical Death Doom band. That’s what My Lament is. Simply bend down, you can pick them up easily. But! The less interesting ones run down between your fingers. And in the middle of the palm remain just a few who make noise and tickle your ear. That is where My Lament lie, their music beating with a sincere vibrating pulse you can’t deny.

The production is fat, the sound very meaty, perhaps too much, it lacks a little subtlety. The accelerations are well led by the drums that run like a wild horse through the open plains of Central Asia (or elsewhere). A dry wind blows on the Death Doom of My Lament, the warm breath of painful memories: it is heavy and nostalgic, the bass-deep echoes enrich the spleen of the band’s music. The guitars’ peculiar sound helps to give the band its most personal features: their acid and moving tessitura that brings a sad and epic touch. The growls are excellent, very deep, but the singer shows a maddening habit: he more than once speak to us! Whenever this happens, I always find it quite ridiculous and cheap. These recitations are unnecessary and don’t help the tragic perspectives the band takes the time to carefully build.

Overall, I think the album lacks darkness, they have to make choices: it isn’t really sad / melodic nor sufficiently abrasive / aggressive / black. The last track, ‘Vilest Of Men’, exudes the kind of atmosphere that I would have wished to hear more often on this disc: It begins with a furious and glorious tone and goes on through more interesting light changes before going back to the former apocalyptic pattern, this is excellent!

‘Broken Leaf’ is a good album, and it is a very good summary. An clever outline of the intentions of the genre. My Lament has talent, that’s for sure , they just have to throw the map overboard and sail their own route. I wish them good wind!

Author: Bertrand Marchal

Review
Femforgacs
9/10
21.11.2009

“Valóban jelenné vált számukra minden. Meg kell bizony mondanunk, a pestis mindenkit megfosztott a szerelem, sőt a barátság képességétől is. A szerelem ugyanis egy csepp jövőt kíván, de a mi számunkra már csak a pillanat volt.”
/Albert Camus – A pestis/

A belga My Lament 2003-ban alakult Ghent-ben. Tavaly volt egy demójuk idén pedig a debüttel boldogítják a komor zenék szerelmeseit. Érdekes, hogy a tagok többségének egykori vagy ma is aktív projectjei egytől egyig black és death metal, ennek ellenére klasszikus doom-death-et kapunk némi old school pátosszal és egy minimális folk jelleggel.

Vegetatív zenéjük mély hangzással, szép gót jellegű őszi külsőségekkel és közel egy órás muzsikával merül a kesergés avarja alá a Solitude Productions-nek köszönhetően. Lényegében a leginkább érzékelhető hatás az ősrégi Paradise Lost és My Dying Bride, de megemlíthetném a korai End Of Green-t vagy a Fatum Elisum illetve Mourning Beloveth halmazát. Szép mimézis és szintakszis feszül a doom és death metal gótikus folk kohéziója között, destruktív s ennek ellenére mégis csak építő zene. Nagy témák nem kerülnek elő, a világmegváltás is a távolban marad, ahogy az élet pislákoló gyertyafényét is igyekszik kioltani a lassan szemerkélő eső. A távolban a lélekharang kong, és megindul a gyászmenet vonagló építkezése a maga 54 percén keresztül, szomorkodva, hörögve, szaggatva és a semmibe süppedve – árnyékokat keresve és álmokat dédelgetve…

Valahol legmélye ez is Paradise Lost és korai Asphyx / Dismember konstelláció, amely képes a Bolt Thrower és az Obituary súlyosságával lecsapni és váltakozni – avagy;kvantitatív halál és elmúlás halmaz, amiben az erő és a haldoklás egyaránt lételeme a lassú merülésnek. Mivel az egésznek van némi igencsak régi zenékre emlékeztető húzása (gondolok itt a Black Sabbath-ra vagy a Carhedral-ra), így kiverhetetlenül emlékeztet néhol a svéd Serpent – In the Garden of Serpent korongjára. Búvárszemüveg (használata) nem kötelező, de esetenként érdemes, a mélység legeslegalja, pedig a nagy sötétségben és elzártságban túl sok kincset nem fog tartogatni, de egyeseknek fényesebbek lesznek ezek, mint oly sok minden…

Author: haragSICK

Review
Heavyimpact
7.5/10
27.11.2009

Formatisi nel 2003, giungono, con un solo demo alle spalle, al debut album i belgi My Lament. E lo fanno nel migliore dei modi, recuperando le sonorità death/doom dal mood malinconico che impregnavano i primi lavori di Anathema e My Dying Bride.

“Broken Leaf” si fa strada in maniera lenta e decadente attraverso otto tracce che riescono a combinare senza forzature: cascate di riffs plumbei, estatici passaggi guidati da eterei arpeggi e compatti down-tempos dal feeling morboso e sofferto, il tutto eseguito con buona varietà strutturale. Tale varietà di fondo, oltre a preservare l’ascoltatore da sensazioni tediose, regala brani dal mood similare (la tristezza e la rassegnazione, sono le componenti primarie che la band esprime) ma sempre dotati di una articolazione che trova nella diversità il proprio modo d’essere.

Si va dalle ballate dolorose di “Silent Nights” e “The Soilseeker” alla compattezza drammatica ed evocativa di “My Damnation Deep” e “Her Dark Smile”, in una manciata di brani dove viene messo in eccellenza il senso poetico di quel vivere velato di romantici impeti malinconici, che nell’800 era atto a cogliere l’assoluto ed il sublime.

Un debut album che ci regala una band matura, una band capace di trasmettere crepuscolari e forti emozioni autunnali, in una rincorsa death/doom diretta all’appassire ed alla caducità dell’esistere.

Author: Andrea Angelino

Review
VS-Webzine
12/20
22.12.2009

Mine de rien, cela fait plaisir un vrai, ‘simple’ groupe de death/doom. Quand je dis ‘simple’, c’est sous-entendu sans chant féminin, ni plans prog’, ni claviers envahissants, ni parties limite ambiant. Non, en gros, les Belges de MY LAMENT sont fiers d’œuvrer dans un style assez aéré, limite plus proche d’un death-metal mélodique légèrement ralenti, et ne se sont pas laissés tenter comme des bleus d’essayer d’être les plus morbides ou les plus lents de la Terre. En plus des inévitables influences ANATHEMA (période clair-obscur, ‘The Silent Enigma’), leur premier album fait donc un peu penser à SWALLOW THE SUN en plus brutal, notamment dans cette façon de conglomérer ces influences dans un ensemble prêt à l’emploi et facile d’approche, OFFICIUM TRISTE ou au MY DYING BRIDE des débuts, lorsque ces derniers étaient encore un peu englués dans les douves du méchant métal-de-la-mort.

D’ailleurs, même si ‘Broken Leaf’ est leur premier album, on sent bien derrière l’expérience acquise par ces forçats de la scène underground (leur nouveau chanteur Bert par exemple y traîne ses basques depuis 1991), une impression entérinée par la production très propre du studio CCR (ABORTED, NO RETURN, etc.) et la sobriété et surtout le blanc immaculé du livret. Par contre, cette volonté louable de flirter autant avec les fans de doom que de death se traduit aussi par un disque un peu trop poli, du moins pour ceux qui aiment se passer la corde du cou en s’annihilant de ‘funeral doom’. En gros, en donnant l’impression d’être plus un groupe de death s’essayant au doom qu’autre chose, qui plus est avec un goût certain pour des titres dépassant facilement les six minutes, MY LAMENT nous fait certes gentiment headbanger mais en contrepartie n’arrive pas vraiment à nous saisir par les cheveux et à nous plonger la tête dans la mélasse noire de notre propre dépression. Allez hop, régime au charbon strict et séjour de six mois dans une cave finlandaise pour tout le monde !

Author: Olivier ‘Zoltar’ Badin

Review
Metal Daze
4/5
31.12.2009

Desde lo mas sentido y sórdido del ser humano MY LAMENT se ha servido para crear y procrear una obra singular, efectiva y por sobre todas las cosas honesta. Por ser el primer trabajo discográfico del grupo, no menos que excelentes augurios de cara al futuro inmediato le cabe a la banda oriunda de Bélgica.
“Broken Leaf” es un disco donde el Doom Metal se mixtura con el Death Metal en más que buena forma, logrando que los pasajes de honda depresión se transformen paulatinamente en contenidas detonaciones de violencia “deathmetalera”.
Ocho canciones son de la partida y da la sensación que no fueron “puestas” en el CD de manera aleatoria sino que cada una viene “atada” a la otra, a la siguiente y a cada una del resto.
La canción homónima abre el disco dando la bienvenida a un mundo catártico, algo experimental (hasta pasados los cuatro minutos todo es teclado, batería y guitarra pero casi zapando) con encontradas sensaciones (el Death y el Doom conviven armónicamente pese a ello) y la firme convicción de hacer música extrema sin concesión alguna.
“The Shepherd Of Sorrow” le sigue con un andar decididamente a media maquina entre My Dying Bride y los momentos más solemnes de Benediction o Death; que sabemos de sobra, son pocos.
“Silent Nights” y “My Damnation Deep” entregan de manera más expresiva su raíz Doom, puesto que la excelente interpretación de Bert De Visscher (voz) posiciona a la banda en un sitial recostada con mayor énfasis hacia dicho sub género y no tanto hacia el Death Metal más visceral que aflora en muchos pasajes del álbum.
EL quinteto no da puntada sin hilo y sus composiciones poseen un vuelo tan particular como la marcha de las mismas: firme y sin titubeo alguno.
“Broken Leaf” es un disco brillante, un debut para destacar tanto por su luminosidad como por su oscuridad, su furia como su sosiego, su violencia como su cansina melancolía.
Otro logro y descubrimiento del sello ruso Solitude Productions.

Author: Gustavo Piccini

Review
Voices from the Darkside
05.01.2010

Does anybody still remember the great American Doom kings MINDROT and their fabulous “Dawning” masterpiece (released in 1995 via Relapse Records!)? The band is long gone but the next generation of Doom Metal acts in form of this Belgium combo is easily capable of replacing the big loss. MY LAMENT is presenting after 6 years of existence a very good debut in form of 8 hymns right between Death and Doom Metal. The band was founded in 2003 and the only release so far was their “Beneath the Hidden” Demo released in 2006. MY LAMENT are not trying to impress the audience by the typical blood and suicide topics – very similar to the above mentioned MINDROT – in contrary they are offering a plain and simple artwork for their CD cover & booklet and this plainness is also reflected in their music. The music slowly creates a comforting dark atmosphere without drifting into extremes, melodies are still there and songs like ‘Silent Nights’ – a great songs full of despair and anger – are the best proof for the qualities of this Belgium band. Think that every fan of for example the Norwegian FUNERAL will find his / her dark joy in this release, for sure a band with a lot of potential and maybe a bright future – even if the word bright is more than
unsuitable if it comes to Doom Metal. http://www.mylament.be; http://www.solitude-prod.com

Author: Matthias Auch

Review
imperiumi
5.5/10
06.12.2009

Belgialainen My Lament on yhtye, joka ei jätä paljonkaan arvailujen varaan. Kitaraharmoniat leikkaavat läpi Broken Leafilta heti intron jälkeen tunnistettavasti – itse asiassa kyseinen kappale tuntuu melkein siltä, että koko biisin kannattelu jää yhdelle onnistuneelle liidiharmonialle. Laulu on läpi levyn puhetta tai puolittaista örinää. Riffit ovat puisevia ja biisit rakenteellisesti polveilevia. Yleistunnelmassa onkin jotain samaa kuin Novembers Doomilla. Ymmärsitte oikein, Broken Leaf on deathdoomin rehellistä kakkosdivisioonaa.

“Rikkinäistä puunlehteä” esittävästä kannesta lähtien Broken Leaf on levy, joka varoo astumasta lähellekään tyylilajinsa rajoja. My Damnation Deep on lätyn ärhäkämpää ja samalla myös tylsintä materiaalia. Etenkin biisin niin sanottu kertosäe on myötähäpeää herättävää kamaa. Novembers Doom -laulaja Paul Kuhrin tavoin tarkkaan artikuloiva My Lament -vokalisti Bert De Visscher ei äänensä puolesta myöskään toden totta ole minuun makuuni. Äijän äänessä ei ole tunnetta meinaan nimeksikään. Eipä Broken Leafia muutenkaan kehtaisi tunteikkaaksi kiekoksi sanoa. Ainakaan jos laiskuutta ei laske tunteeksi.

Shepherd Of Sorrow’n purevia liidiharmonioita ja Silent Nightsin tunnelmallista näppäilyä lukuun ottamatta levyllä ei ole ainuttakaan hetkeä, joka jäisi positiivisella tavalla mieleen. Toki albumilla on lähes yhtä vähän myös varsinaisesti heikkoja teemoja, mutta tasapaksuudella ei valitettavasti näissä kekkereissä korkeimmalle korokkeelle nousta. Päätösraita Vilest Of Men kannattaa tosin kuunnella jo ihan sen vuoksi, että sen jäykemmin tai jähmeämmin liikkuvaa biisiä en ainakaan minä ole kuullut aikoihin.

Auhtor: Antti Korpinen

Review
Metalfan
60/100
09.12.2009

Dit Belgische doom metal gezelschap timmert al enkele jaren aan de weg, zonder erg veel succes (buiten de stadsgrenzen en vrienden-/familiekringen dan). Veel zal met dit album moeten veranderen, als de algemene kritieken die her en der op internet verspreid zijn geloofd moet worden. Of dat ook staat te gebeuren is altijd maar de vraag…

Dat er een flinke slag geslagen is op kwalitatief gebied is zeker een feit. In vergelijking met het oudere werk van deze heren (hier op cd nog met dame in de gelederen) is het songmateriaal op een verbazingwekkende manier vooruit gegaan. Het geheel ligt lekker in het gehoor en waar in het verleden nog haperende overgangen en geforceerde passages hoogtij vierden zijn deze op Broken Leaf vrijwel geheel verdwenen. Deze cd had samengevat kunnen worden als solide doom/death in de stijl van Saturnus, Swallow The Sun, Paradise Lost (Gothic), The Prophecy en het (wat) oudere werk van Novembers Doom. Echter mist het in zulke mate aan originaliteit en staat het werkelijk bol van de clichématige teksten en muzikale passages dat het geheel bijna knullig overkomt. Te veel kijken naar de groten uit het genre en te weinig het eigen gevoel volgen, dat lijkt het probleem bij My Lament. Gelukkig weet de loepzuivere productie en de lekkere mix van het album het eindresultaat toch nog boven de middenmoot te tillen.

Samenvattend kan dus gezegd worden dat de band zeker de complimenten verdiend voor de muzikale vooruitgang, de songwriting-skills zitten wel degelijk in de lift. Maar wil de band een potje kunnen breken in de internationale doom-scene dan moet er zeker nog worden geïnvesteerd in originaliteit want Broken Leaf steekt nu wel erg schril af bij een album als New Moon, het meest recente werk van Swallow The Sun.

Author: Felix

Review
Pavillion 666
7/10
29.12.2009

En règle générale, les patronymes qui commençent par « My » indique une musique plus ou moins introspective, n’augurant que peu de joie de vivre. My dying bride avait ouvert la voie, depuis nombre de combos déprimés et déprimant se sont fait l’écho du « My metal »: My shameful, My life despair… et My lament, formé en 2003 et originaire des plates contrées belges. Ces derniers sortent en cette année 2009 moribonde, leur premier album chez les russes de Solitude prod. Décortiquage.

Contrairement à la vague doom actuelle (toutes sous divisions confondues), My lament ne recherche pas la sophistication à outrance. Le doom/death des belges est relativement cru et basique, comme le jouaient à l’origine les grands pères anglais du style, Paradise lost, Anathema et My dying bride ou plus récemment les héritiers Mourning beloveth ou Saturnus. Pas de voix claires, encore moins de vocalises féminines, des claviers réduits à peau de chagrin, pas de grandiloquence outrancière. En clair, My lament va à l’essentiel, à travers son doom/death empreint d’influences old school, épuré et direct, malgré des titres de 6 minutes en moyenne. Et comme à la grande époque (remember les premiers essais de ma mariée mourante), My lament se rapproche plus d’un groupe de death ressentant le besoin de ralentir le tempo que d’un combo doom ténébreux tels qu’on les connait aujourd’hui. Ce sentiment est renforcé par les quelques accélérations disséminées ça et là qui rappellent à notre bon souvenir la scène death mélodique suédoise, At the gates en tête. De la mélodie, My lament n’en manque pas, même si leur impact émotionnel n’est toujours aussi fort qu’on l’espérerait. C’est sans doute ce fort attachement death qui freine quelque peu les aspirations dépressives de nos belges, les guitares ne sachant véritablement choisir entre l’agressivité et la profondeur mélancolique. Cela dit, l’expérience des musiciens leur confère une certaine justesse dans l’écriture qui permet à cet album de rester cohérent et plaisant tout du long. Allez, une salve d’encouragement pour nos voisins belges…

Death ralenti ou doom sous amphétamines, chacun se fera son opinion. Dans tous les cas, « Broken leaf » restera un album de bon aloi, qui devrait séduire les férus de death méodique cherchant de nouveau terrain de jeu et les novices du doom qui se contentent pour le moment de peu de noirceur. Les plus regardant ne trouveront peut être pas leur dose de tènèbres suffisantes pour se passer les artères à la scie sauteuse. Mais bon, tout le monde ne peut pas faire du funeral…

Author: Oceancloud

Review
ExtreeM MetaaL
8/10
22.12.2009

Voor de onwetenden onder ons, Solitude Productions is een Russische label dat zich vooral concentreert op doom metal, waaronder ook het Belgische My Lament. Dat ze helemaal van daaruit promo’s naar België opsturen van Belgische bands zegt twee dingen: ofwel zijn ze rijk en dom ofwel steunen ze hun bands als geen ander. Als je weet dat Rusland niet bepaald openbarst van de economische groei, moet je wel beseffen hoe graag ze hun groepen steunen. Wanneer de band in kwestie even hard zuigt als een homoseksuele bodybuilder in een string die geld nodig heeft om meer naalden in zijn achterwerk te kunnen steken, is dat wel een zonde, maar dat is allesbehalve zo bij My Lament. De ondergetekende heeft ze één keer live mogen aanschouwen een paar jaar geleden en toen klonken ze, net als op hun EP “Beneath The Hidden”, nogal dof. Hun debuut “Broken Leaf” transformeert dankzij de uitmuntende productie en massieve vocalen die slechte eigenschappen in haast volmaakte vormen. Zelfzeker spelen ze met verschillende tempowisselingen en ordeningen. Death/doom metal klonk nog nooit zo dood en levendig tegelijk! Ze zijn gegroeid en hoe! Het contrast tussen bijvoorbeeld “Silent Nights” op “Beneath The Hidden” en “Broken Leaf” is immens en als ze in die richting blijven gaan, verwachten we niets anders dan klasse van deze door o.a. My Dying Pride en Paradise Lost-geïnspireerde heren.

Author: Door Alex J

Review
metal.by
9/10
28.01.2010

Вот что называется настоящий Doom Death, все очень грустно, печально и депресивно, как это положено жанру Doom и в то же время, жестко и агресивно как это принято в жанре Death, причем, эти два стиля на протяжении всего альбома идут рука об руку, словно жених и невеста. О-о-о! Точно! Невеста, а точнее, моя умирающая невеста, вот какая ассоциация всплыла в голове. Но нет, не подумайте, я не имею ввиду прямое копирование, а лишь заимствование и развитие идей, и ту неповторимую атмосферу присущую ее звучанию в период середины 90-х.

Дебютный полноформатник «Broken Leaf» бельгийской группы My Lament настолько хорош, что практически не к чему придраться, да и не буду я этим заниматься, потому как для меня, человека измученного «Нарзаном» (всякого рода эксперементами и нововведениями в современном Doom Death) этот альбом явился просто как бальзам на душу. Ну а если серьезно, то бельгийские ребята выдали просто напросто замечательный альбом, причем замечателен он со всех сторон, как со тороны профессианализма музыкантов; интересности материала, так и со стороны качества его записи, причем надо отдать буржуям должное, но вот умеют они это делать на высшем уровне, так же стоит отметить и красивое оформление буклета, вопреки сложившемуся стереотипу: мрачная музыка — мрачный буклет, бельгийцы оформили свой буклет в белых тонах. Для дебюта, это очень сильная работа которую, на мой взгляд, можно смело поставить в один ряд с мэтрами жанра. Настоятельно рекомендую тем кто, как и я, соскучилися по-старому, «доброму» Doom Death, каким он был в середине 90-х.

Author: Slaven

Review
Friedhof Magazine
7/10
21.01.2010

My Lament es una banda de Doom proveniente de Bélgica que está en activo desde el 2003 y que desde entonces sólo sacó una demo titulada “Beath the Hidden” en el 2006.
Es un grupo de cinco miembros que forman parte de varias bandas como Aeons of Old, Lemuria o Wanhoop, por nombrar unas cuantas; y el estilo que hacen es una mezcolanza entre el Doom y el Death Metal. Pero digo mezcolanza y no híbrido, porque se trata de temas con momentos Doom y trozos Death Metal por separado. Los trozos Doom son muy del estilo del Doom atmosférico de mediados y finales de los noventa, que pueden recordar a Edge of Sanity en sus incursiones por dicho género, a Crematory en sus primeros álbumes, o incluso al debut de nuestros nacionales Golgotha: guitarras acústicas, o bellos riffs con muchos armónicos a lo Anathema, voces masculinas recitadas que se convierten en voz gutural grave. Las partes más Death Metal pueden recordar incluso al conocido Death sueco en la onda de At the Gates como es su séptimo tema “The Burden of Doubt”, sin embargo, en “Vilest of Men” tenemos trozos de doble bombo con más mala leche en la onda de los trozos Death del “As the flowers wither” de My Dying Bride.
Una banda interesante de Doom Death que sigue el género de los anteriormente citados Golgotha, My Dying Bride y Crematory, de sus inicios todos, claro.

Author: Azathoth