It is time to play catch-up again with another album that was released and disappeared under the radar without hardly one ever hearing it. The band is the obscure S:T Erik who released this album titled ‘From Under The Tarn in 2009. They got a few reviews, if that and I haven’t read about them since. The band is still together as far as I know but they are one hell of an elusive, mystery band. When this was released, I thought they would be huge in the underground. You see, this album is a psychedelic doom fans wet-dream come to life. They take the influence of Electric Wizard, Ufommamut, Om, Acid King and Sleep and give it some serious treatment. One thing I do know about them is bassist and vocalist Erik Nordström is the bands center point, backbone, and from all reports is the one behind all of the band songs and these tunes are killers. They lack originality maybe, but there is so much cosmic, down-tuned goodness to the grooves on ‘From Under The Tarn’ that it is hard but not to get a massive head-rush over this act.

A lot of bands have the same influences as these guys but S:T Erik really take only the very best of elements from each band to use as ingredients for their doom pieces. Basically this is stoner, psychedelic doom with lashings of trippy synths, long hypnotic instrumental sections, but when they really get the groove on, it is some of the most infectious stoner doom you will ever hear. The band also have a sense of individuality that is unique to them even though they are mining a fairly limited genre of music. This no more obvious than what you hear on the opening track, ‘Goddess.’ This is a mesmerizing example of how to be extremely heavy and insanely catchy at the same time. There is an odd vibe too to this track as you could almost mosh to it in a stoned-out slow-mo kind of way, its hard to explain but this tune is like psychedelic, almost violent head-banging kind of doom that has a tempo and feel that is simply, crazy good fun to listen to. One of the trademarks to the songs on this album which also appears in this opening track is soon as you think it is going down the road to generic, jammy stoner-doom, the band takes a detour and takes you somewhere else again. The twists and turns come when you least expect it.

‘The Search’ takes the band into the land of wide-open psychedelic instrumentalism. This tune ups the strangeness factor a few notches and it becomes a heavy dose of mesmerizing, lovecraftian jammy rock. It also has a female/male duet vocal which gives it yet another unique element and as the track progresses, you could swear this is a completely different band from the one that opened the album. Without a doubt, S:T Erik are not exactly original but they are diverse as this track demonstrates. The key instrument to a lot of this is the synthesizer but it is played with pure class and never sounds cheesy or just simply tacked on as it does in a lot of other bands. It is also the instrument supplying the atmospheric edge that this album strives on. Without it, the album would be lacking. For example, the bass-work is average and can be called overwhelmingly basic at times and the use of two guitar players doesn’t add-up to much if listened to on their own but put all these elements together and the end product is amazing.

‘Your Highness’ has a feeling of attention deficit disorder about it; the song is ever-moving, changing, and reinventing itself and just as well as these songs are quite long. There is only 5 tracks that range from 7 to 14 odd minutes of psychedelic-doomy splendor. ‘Your Highness’ is more of the same style but yet again, doesn’t sound like anything else on the album. This is the track that Om fans will most likely gravitate to, very trippy, ambient, and has a trance-like atmosphere. ‘Black Wall’ is even more Omish with hypnotic grooves and a vibe that creates total anxiety for the listener; this track really puts you on the edge on your seat. If there is a problem, it would be some of the instrumental sections are a bit too extended for what its worth and that point really hits home in the album closer; the almost 14 minute ‘Swan Song.’ The frustrating part of this track is its opening few minutes are kind of tedious with too much emphasis on atmospheric sparseness. ‘Swan Song’ does become a monster track a few minutes in and to its ending though with some mesmerizing musicianship on display.

One word of warning now; this album is mostly slow, I mean really SLOW. Think of Sleep’s Dopesmoker and you will get some idea of the tempos that are featured on this release. However, if you are like me and love the monolithic crawl of such albums as the Sleep classic, you will dig the trance-like grooves and mesmerizing atmosphere. This is the kind of album that Electric Wizard should be making these days, it is atmospheric, psychedelic, droning, and above all else HEAVY. One thing that will bug some folks is the synths; one reviewer describe it as “taking a camp of stoned hippies from the 70′s, jamming them into an arcade hall consisting of nothing but old Asteroid games and with Black Sabbath as the soundtrack.” I don’t know about you but that sounds kind of cool to me! ‘From Under the Tarn’ has its flaws but when it’s at its best, you will be hard pressed to find a better psychedelic-doom album.

What a weird name… Clearly, I didn’t know what to expect when I first saw this. Someone on the internet hinted that this might be referred to Erik IX of Sweden who was a king briefly during the 12th century. Also the name of the vocalist is also Erik, so it is hard to guess, which Erik has more relevance in this case. Anyway, S:T Erik is the name of this young Swedish band, which plays some sort of Stoner/Doom Metal frequently compared to Electric Wizard, OM, High on Fire, Ufomammut, etc. S:T Erik did one three-song demo, “Upsala”. “From Under the Tarn” is their debut full-length.
The album kicks in with a rather straight, traditional stoner groove manner. The first song, “Goddess”, starts rather plainly and doesn’t hold too much surprise just yet before it reaches the second half. Then there comes a clean and spacey section. Such sections are very prevalent throughout this record. The music starts to float very freely and becomes a lot more atmospheric. The further it progresses, the more it disintegrates into a psychedelic and strange voyage complemented by some interesting keyboard parts and reverberating Post-Rock’ish tremolo strands. Groovy heaviness emerges occasionally, thus increasing intensity of the atmosphere and almost compels you to headbang slowly in accordance. The vocal parts are very vivid and well-performed here. A vocalist sings in what I would call a shouting manner. The voice is kept high all the time and frankly, at times it becomes a bit annoying, though it is rather sparse most of the time. On the second song, “Search”, two voices (male and female) come into harmonious unity, but not quite in unison. This track has some kind of sense of Ethereal immateriality to it.
Generally, the songs are pretty much mashed up together, and at times it is hard to follow which track you are listening to. This record could be compared to a desert; it is vast and monotonous, but not in a bad sense. The monotony actually results in a psychedelic effect here. It is somehow dark, but not oppressive, meandering most of the time, sometimes almost in hypnotizing manner. “From Under the Tarn” is a very atmospheric and trippy album. It’s like the music takes listener’s minds to some strange places and leaves it drifting there in contemplation. I’m sure many would give in to this.

Author: Skol

S:T Erik to w zasadzie taka kapela znikąd. Ot, kilku szwedzkich młodziaków, próbujących zmieszać fascynację Black Sabbath z miłością do Sleep, psychodelii i piwa. Z miejsca wymieniłbym ze czterdzieści podobnych kapel. Panowie nie są w ogóle znani, żaden z nich nie nosił basu za Leifem Edlingiem. Równie dobrze mogłaby to być ekipa z łódzkich Bałut, czy poznańskich Jeżyc. A jednak nagrali płytę na poziomie, który każe chylić przed nimi czoła. Nawet jeśli nie w geście pokornego poddania, tylko by docenić wrażenie, jakie robi ich muzyka.

O co więc się rozchodzi? O wysokiej klasy stoner/doom osadzony zarówno w ciężarowym sludge, jak i post rockowej przestrzeni. Co prawda, daleki od doskonałości prekursorów gatunku, ale zdecydowanie odleglejszy od charakterystycznej dla takiego grania nudy. Na trwającej ponad czterdzieści minut płycie “From Under The Tarn” mamy zaledwie pięć utworów, które możemy podzielić na dwa typy. Z jednej strony jesteśmy raczeni przez średnio-tempowe „ciężarowce”, brzmiące niczym skrzyżowanie Black Sabbath i Sleep, uzupełniane atmosferyczną delikatnością OM, a nawet bardziej eksperymentalnymi pomysłami w stylu Cult of Luna. Z drugiej strony, dostajemy dwa monumentalne walce, z których aż bije uwielbieniem dla Włochów z Ufommamut. Tym co wyróżnia “Świętego Eryka” z grona kopistów jest doskonałe wyczucie nastroju i głos wokalisty.

Wokalista jest materiałem na parę osobnych zdań. Nie raczy nas typowym dla tej muzyki gardłowym charczeniem połączonym z medytacyjnymi szeptami i barwą głosu będącą czymś w rodzaju połączenia Ozzy’ego Osbourne’a i Messiaha Marcolina. Erik Nordstrom, który pełni także funkcję basisty, nie ma w sobie jednak zgrzytliwości lidera Black Sabbath i operowego zadęcia „primadonny” w habicie. To po prostu głos pomiędzy. Muszę przyznać, że bywa irytujący, szczególnie kiedy w szybszych utworach przeciąga jękliwie frazy, ale jednak jest charakterystyczny. Ponadto świetne dostosowuje się do klimatu wolniejszych numerów, gdzie doskonale współgra z ponurą atmosferą kreowaną przez gitary. A jego duet wokalny z nieznaną mi panią w “The Search”, to prawdziwa psychodeliczna poezja.

Reszta panów także nie próżnuje. Gitarzysta w zależności od potrzeb ładuje z porządnie przesterowanego pieca lub ogranicza się do pojedynczych dźwięków nadających muzyce S:T Erik, osobliwie intymną atmosferę. Mocne, ambientowe bębny i długie frazy syntezatora kształtują mocno wkręcające tło wychodząc czasem na pierwszy plan, jak to ma miejsce choćby w połowie “Your Highness”. Pisałem już, że utwory są świetnie skonstruowane. Nie wchodzi mi w zasadzie tylko “Black Wall”, gdzie panowie za bardzo starali się nagrać drugiego “Dopesmokera”. Klejnotami koronnymi płyty są oba walce. Ponury trip w “The Search” przegrywa jednak z majestatycznym zwieńczeniem albumu w postaci “Swan Song”, w którym stutonowe riffy kontrastują z pojedynczymi dźwiękami, między którymi Erik wyśpiewuje swoje litanie smutku. Ten naprawdę emocjonujący kawałek kończy się długą transową partią, której pozazdrościliby im wszyscy, od Anglii aż po Włochy.

Warto przyjrzeć się tym młodziakom i patrzeć jak ich twórczość rozwinie się w następnych latach. Tak dojrzały debiut może być zapowiedzią rozwoju naprawdę bardzo ciekawej kapeli. Widać, że chłopaki włożyli w tą muzykę mnóstwo pracy i pasji, bo od “From Under The Tarn” aż kipi od emocji. Tym niemniej zespół będzie potrzebował znaleźć własną niszę w obrębie mocno już wyeksploatowanego trójkąta stoner-sludge-doom. Jak na razie dostaliśmy jedynie rewelacyjne danie, ale z wielokrotnie już używanych składników.

Author: Zeno

Seltsamer Bandname, dazu noch der Slogan “Doom-
Metal.Ru” auf dem Backcover – ist der mit 6:58 Minuten
vergleichsweise kurze Opener ‚Goddess’ Margot Honecker
gewidmet und der final gewimmerte ‚Swan Song’ des Fünf-
Trackers dem schon früher verstorbenen Erich? Zum Glück
nicht – das Label ist zwar russisch, die Band indessen aus
der europäischen Doom-Nation Schweden, die mit Count
Raven, Candlemass und Sorcerer alleine schon mehr als
genug für das Genre getan hat. Ein Blick ins Booklet zeigt
unspektakuläre nächtliche Sternenhimmel-Aufnahmen
und sehr minimale Texte. Welcher Doom-Schule gehören
die Debütanten also an, die keinen der drei Songs ihres
„Upsala“-Demos neu bearbeitet haben? Doom Death
läst sich angesichts des wenig melodischen, aber doch
klaren Gesangs ebenso ausschließen wie die epische,
majestätische Variante. ‚The Search’ vertraut nicht einmal
durchgehend Heaviness, sondern fängt beinahe jazzig leicht und sphärisch an. Wären S:T ERIK Deutsche, könnte
man es Krautrock-Doom nennen, so darf man begierig die
Eigenbezeichnung Space Doom aufgreifen. Nach fast vier
Minuten schält sich aus einem Crescendo tatsächlich eine
erste Strophe voll kläglich-leiernden Gesangs. Spannender
als Erik Nordströms Pseudo-Ozzy-Gejammer sind die
spacigen Sound-Effekte, die von der arg primitiven Riffund
Rhythmusstruktur ablenken, welche zwar auf einen
hypnotischen Effekt abzielt, dafür dann aber doch etwas
zu seelenlos ist. Schon klar: Doom lebt zu einem gewissen
Maß von Monotonie und Tristesse – vor allem aber von seiner
mitreißenden Kraft und von geschickten Variationen einer
zunächst simplen Basis. Genau das fehlt „From Under The
Tarn“ beim erfolglosen Versuch, Neurosis-Sound-Wände
nachzubauen. Die ‚Black Wall’, welche sich immer wieder
auf Drums und Bass reduziert, imponiert eher.

Author: BTJ

S:T Erik wyskoczył jak diabełek z pudełka. Zupełnie niespodziewanie, za sprawą znakomitego debiutu, rozgościł się wygodnie w sludge/doom metalowej szufladzie. Wygląda na to, że Szwedzi to prawdziwi patrioci. Jeśli bowiem najbardziej oczywiste skojarzenie dotyczące ich nazwy nie jest mylne, oznacza to, iż wzięli ją od Świętego Eryka, ex-króla, patrona Szwecji pochowanego w Uppsali.

A właśnie z tego miasta pochodzą bohaterowie recenzji. Inna sprawa, że w Sztokholmie jest także szpital okulistyczny im. Świętego Eryka, na okładce krążka zaś znajduje się nic innego jak ogromne oko właśnie. O co by tu jednak nie chodziło, nie ma to większego znaczenia, bo najważniejsza jest przecież muzyka.

“From Under The Tarn” to już nieco starsza nowość, a właściwie ubiegłoroczna staroć, którą przegapiłem w nawale przesłuchanych płyt. Dziwne, że szef Solitude Productions nie przyznał się wcześniej, że posiada w katalogu tę oto perełkę. Może dlatego, że nie jest to wydawnictwo typowe dla rzeczonej wytwórni. Stylistyczna wypadkowa dźwięków charakterystycznych dla Yob i przede wszystkim Ufomammut, to klimaty nieczęsto eksploatowane przez rosyjski label. Ja zaś za takie granie, zwłaszcza stojące na odpowiednim poziomie, dałbym się pokroić. Szkoda więc by było, gdyby krążek ten przepadł gdzieś w tłumie nowych albumów, które w przeważającej mierze zupełnie niepotrzebnie zaśmiecają rynek. “From Under The Tarn” to natomiast muza najwyższej próby.

Oczywiście, do wymienionych powyżej nazw trochę jeszcze Szwedom brakuje. Materiał nie charakteryzuje się aż tak miażdzącym ciężarem, nie jest też równie niepokojąco mroczny, w stylu, który Yob opanował do perfekcji. Trudno mówić tu również o jakimś innowacyjnym podejściu do komponowania, bowiem kapela korzysta raczej ze sprawdzonych wzorców. Robi to jednak w znakomitym stylu i z tego względu debiut S:T Erik zdecydowanie dowodzi ogromnego potencjału muzyków. Jeśli zespół po drodze gdzieś się nie rozjedzie czy w inny sposób nie pogubi, może jeszcze ostro namieszać. I szybko przypuścić szturm na ekstraklasę gatunku. Co więcej, już na tym etapie Szwedzi mogą zawstydzić niejednych wyjadaczy, dłużej od nich zadomowionych na doom/sludge’owym podwórku.

“From Under The Tarn” cechuje się bardzo wysokim poziomem słuchalności oraz jest dość mocno, jak na tę stylistykę, zróżnicowana. Balans pomiędzy doomowym ciężarem i postrockowym (używam tego określenia w dużym uproszczeniu) klimatem wyważony został idealnie. Słychać, że kapela nie pozostawia niczego przypadkowi; całość jest dopracowana, a każdy kawałek stanowi odrębną historię. Weźmy na przykład taki jedenastominutowy, doskonały (a zarazem mój ulubiony) “The Search”, w którym niby nic się nie dzieje, a tak naprawdę utwór aż kipi od emocji i niesamowitego klimatu. Właśnie umiejętność tworzenia specyficznej, transowej atmosfery to najmocniejszy atut kapeli. W tym momencie zespół mocno zbliża się do twórczości Ufomammut, zwłaszcza że podobnie jak Włosi bardzo chętnie (a może nawet chętniej) korzysta z różnego rodzaju kosmicznych efektów. Space doom? Jak najbardziej. Nawet wokal Erika Nordströma (jeszcze jeden Erik), przepuszczony niekiedy przez rozmaite miksery, momentami bardzo przypomina manierę śpiewu (ale nie krzyku) Urlo.

“The Search” w żadnym razie nie oddaje jednak w pełni złożoności recenzowanej płyty. Otwiera ją na przykład równie mamuci “Goddess”, ciężki, masywny, z lekką nutą stonerowego feelingu, co nadaje mu całkiem przebojowy charakter. Jest bujający “Your Highness” ze znakomitymi wokalami i niemal ambientową środkową częścią, przerwaną gwałtownie przez nawałnicę ciężkich gitar. Tego kawałka na pewno nie powstydziłby się Yob. Na zakończenie zaś kolejny klimatyczny, ponad trzynastominutowy “Swan Song” z długimi, ascetycznymi fragmentami opartymi na wokalu i oszczędnie używanych partiach perkusji i basu. Nie ma tu zamulaczy, zanudzaczy i wypełniaczy. 100 % czystej, znakomitej muzy. Od teraz niecierpliwie czekam na następcę “From Under The Tarn”, który – mam nadzieję – potwierdzi klasę Szwedów.

Author: Szymon Kubicki

Desconocía totalmente la existencia de esta banda sueca; por lo visto tienen una demo anterior a este álbum, pero ni idea de la misma, de su repercusión, etc…

Bueno, el tema es que esta gente ha fichado por la rusa Solitude Productions, una de las discográficas más activas si de lo que hablamos es de Doom.

Por supuesto que S:t Erik tienen cosas de ese estilo, pero sus composiciones no se quedan ahí, van algo más allá. Me han recordado a Sleep, a Acid King, algo a la continuación de los primeros Om, por ciertas partes tanto vocales como de bajo, hay evidentes rollos “made in Cisneros”, pero este grupo no se queda en ese punto, incluyen en su música elementos mucho más psychodelicos, espaciales e incluso cercanos a los llamados “posts”.

Se trata de un disco bastante disfrutable si lo que os gusta es la música dada a crecer, a progresar, a transportar al oyente con sus atmósferas y ambientes y acaba siendo un trabajo más que respetable del que el oyente quedará satisfecho, aunque tampoco deslumbrado. Buen disco.

Author: Luctus

Le stoner doom est un style que je ne maîtrise pas spécialement, mais justement, avec S:T Erik, je vais pouvoir un peu approfondir le sujet.

La pochette de l’album m’interpelle, cette vue sur un œil est quelque peu bizarre, on se sent observé, c’est un peu déroutant. Le reste de l’artwork (livret et dos) est parsemé d’étoiles.

From Under the Tarn n’a rien à voir avec la rivière tranquille que nous connaissons bien et cela s’observe dès Goddess. Le son est lourd et massif (guitare – basse) et la voix claire est haut placée. On sent un petit côté aérien, mais rien d’extraordinaire. Le morceau est bon, mais je reste sur ma faim.

Toute la subtilité de S:T Erik va s’exprimer dès le deuxième morceau : The Search. Une intro à la basse – guitare avec effet écho contraste complètement avec le début de l’album. Dès cette entrée en matière, on sait que l’on pénètre dans un autre monde. La musique du groupe devient spatiale, les atmosphères sont très aériennes, accentuées par une voix très maîtrisée. Bien sûr, la guitare et la basse nous permettent de garder les pieds sur terre. Sans quoi, on se laisserait aspirer par l’immensité de l’espace.

S:T Erik a au moins le mérite de nous proposer une musique originale, de qualité et on se laisse prendre. Des sons tirés tout droit de Star Wars ponctuent ça et là l’album et on se retrouve face à une musique venue d’ailleurs.

Swan Song ponctue notre voyage avec des guitares ultra saturées pour accentuer l’effet spatial et psychédélique. Je comprends mieux pourquoi l’album est parsemé d’étoiles, S:T Erik nous propose un voyage extraordinaire dans leur univers, loin de notre bonne vieille Terre.

From Under the Tarn est un très bon album selon moi, une belle ballade très aérienne qui trouvera son public. En tout cas, pour ma part, je remonte de suite dans la navette pour ne plus revenir !!

Author: dark.pimousse, aujourd’hui

Derivative music is tiresome in general, but perhaps at the pinnacle of pointlessness is the stoner doom genre. It even trumps the tedium of metalcore’s blind At the Gates mimickry. S:t Erik’s From Under the Tarn is the latest installment of utter, mindless Black Sabbath ripoff, something that’s been ripped off so doggedly for so long that it’s become a question of a third or fourth generation of rip-offs.

In From Under the Tarn’s case, the going’s worse because, aside from the tedium of same, recycled riffs and motifs, the vocals are poor — spirited, but struggling, even in the simple, basic blues doom register and delivery, making this album lame, even for its style.

Author: Roberto Martinelli

Каждая стоунер-дум команда традиционно вдохновляется Black Sabbath, это уже как аксиома, и без “отцов” не было бы стоунера как такового. Так и, разумеется, S:t Erik с первых же секунд альбома заставляют вспомнить славных англичан. Однако, шведы не только не стараются подражать классикам или коллегам по жанру, но и умело привносят что-то новое в стиль, изменяя его до такой степени, что об однозначном его определении не может быть и речи. Среди фаворитов у группы, по всей видимости, еще и Pink Floyd, да и вообще, кругозор весьма широк: благодаря “космическим” клавишным вставкам и сэмплам, чрезвычайно эмоциональному вокалу, пульсирующему басу и сбивчивому ритму, стоунер-дум у ребят вышел психоделичным, атмосферным и безумным, а безмятежные фрагменты постоянно держат в напряжении. Сколько угодно можно сравнивать группу с Electric Wizard или Ufomammut, но этого не-достаточно, чтобы описать музыку шведов в полном объеме.

Author: П.Ш.

Nye undersjangre dukker stadig opp og i forbindelse med debutantene i svenske S:t Erik har Space Doom vært en yndet kategorisering. Og når sant skal sies gir det en god pekepinn på det soniske innholdet. Riffmessig havner de nok nærmere Stoner-paraplyen, men med en vokalist som har lært like mye av Black Sabbath som av Electric Wizard og en gjennomgående småpsykedelisk stemning à la Hawkwind blir det ufornuftig å bruke noe annet en førstnevnte begrep om bandets musikk. Soundet er stort og svevende, med en primærfunksjon i å understreke den jevne flyten i låtmaterialet. Romklang er også en effekt som brukes med hell. Det er bare å lytte til den mektige og episke avslutningslåta, «Swan Song», for et glimrende eksempel på akkurat dette, ca fem minutter ut i komposisjonen. Her gir de en audiovisuell opplevelse av hvordan det må fortone seg å være vektløs i verdensrommet. Lydbildet er nedstrippet, ja nesten tomt, men likevel uendelig svært. Det har tatt en del runder for virkelig å sette seg inn i «From Under the Tarn» og sjøl om den kan virke lett å gjennomskue etter et par runder, er det alt annet enn sannheten. Jeg skal ikke påstå at den har vokst (eller kommer til å vokse) inn i evigheten, men Doom-interesserte bør absolutt fatte interesse for denne skiva. Det er ikke for ingenting at den også har vært månedens album på doom-metal.com.