03.01
BMM. 031-10 Re123+ – Magi
Format: CD
Release Date: 01.03.2010
Country: Belarus
Genre: Drone Doom / Post Metal
The debut official release from a unique Belorussian band. The music of Re123+ is an act of meditation. Each time the band offers to a listener another kind of sound, never repeats itself preparing a special program for each concert.“Magi” is a travel to the Past demonstrating the ancient story of Adoration of Magi to the listener as an astrological story. This is the attempt to understand and to see the true essence of matter while clearing it from various interpretations. This album like all other Re123+ works was recorded during night time. Besides traditional drone-touched guitars the musicians introduced sounds of accordion, triangle and percussion. Stylistically their music varies from drone-doom to post-rock and will surely suit the tastes of early Earth fans.For proper visualization of the album’s idea the booklet includes photo art by members of Re123+ accompanied by citations from «The Island of the Day Before» by famous postmodernist Umberto Eco.
Tracklist:
1. Way To The Son
2. Three In A Desert
3. Gold, Ladan, Mirra
Review
Minaciuos Webzine
Well if you are looking for slow droning music look no further. Re123 (yes that is their name, it is not a typo) is a four-piece hailing from Belarus, and that is all I know about the band. The music is mainly slow droning Doom Metal. Monotonous and repetitive with a raw and filthy edge soaked in strange and incoherent darkness. This is a very strange record. Like I said before the music is mainly Droning Doom Metal but there is also an elements of Post-Rock in the music. Which for me is quite an odd combination. They also use some quite unorthodox instruments, like the accordion for instance. There is a sense of structured chaos to the music, with a lot of different things combined creating something quite unique and dark. I can not really make any comparisons to any other band’s music, but know that if you are into slow and droning music this is for you.
Author: Mordant
Review
Magazyn Gitarzysta
9/10
20.04.2010
Re123+ to jeden z tych setek zespołów, co do których można założyć, że działając gdzieś na obrzeżach szeroko pojętej sceny, prawdopodobnie nigdy nie zdołają zwrócić na siebie należytej uwagi otoczenia. Nie mówiąc już o jakiejkolwiek tzw. popularności. Pozostaje mimo wszystko mieć nadzieję, że jednak jestem w błędzie.
Może jakimś cudem zespołowi trafi się choć minimalna porcja kultowości, w końcu niektórym twórcom tego rodzaju grania udało się to bez pudła. Zwłaszcza, że drone’owe dźwięki, w połączeniu z niecodziennie brzmiącą nazwą oraz nieodzowną aurą tajemniczości, w dobie bezkrytycznego uwielbienia dla takich projektów jak choćby Sunn O))), stanowią potencjalny przepis na niszową przynajmniej kultowość. Nawet kraj pochodzenia – Białoruś – może okazać się tu atutem, przydając całości nieco egzotycznego posmaku. Na pewno w każdym razie na nic by się to wszystko zdało, gdyby Re123+ nie miało nic interesującego do zaoferowania. A ma, i to więcej, niż można by oczekiwać po formalnych debiutantach. “Magi” bowiem, wydane nakładem BadMoodMan Music, to pierwszy oficjalny materiał zespołu.
Bazą muzyki kapeli jest zatem drone, bardzo umiejętnie połączony z post rockiem. Daje to znakomity, świeży efekt, słyszalny szczególnie dobrze w blisko trzydziestominutowym “Way to the Son”, rzuconym słuchaczowi na samym początku albumu. Kto przetrwa starcie z tym kawałkiem, dalej czeka go już tylko jazda z górki. Zaczyna się od drone’owych gitar (w składzie nie ma basisty), a po pewnym czasie dołącza delikatny podkład perkusyjny oraz… akordeon. Jeżeli dotąd nie wyobrażaliście sobie rzeczonego instrumentu wykorzystanego do tworzenia podobnej muzy, to koniecznie sprawdźcie “Magi”. Okazuje się bowiem, że akordeon to prawdziwa drone’owa bestia. Oczywiście, miałem już okazję słyszeć ten instrument w doom metalu, choćby w Monolithe, ale Re123+ robi to w swój własny, całkiem odmienny sposób, używając go przede wszystkim do odgrywania pojedynczych, przeciągniętych dźwięków. Dla wykreowania odpowiedniej atmosfery nie bez znaczenia jest także wokal (choć w booklecie nie podano, kto za niego odpowiada). Tak czy owak, barwa jego głosu przypomina nieco Brendana Perry’ego, choć nie ma tu mowy o typowym śpiewie. Tak jak nie ma mowy o typowej piosence. Partie wokalne, budzące skojarzenia przede wszystkim z rodzajem tradycyjnych, ludowych zaśpiewów, pełnią tu rolę jedynie instrumentu, który znakomicie uzupełnia drone’ową warstwę płyty. W dalszej kolejności pojawia się plumkająca gitara, a z nią elementy post rocka i kojące, nostalgiczne melodie. Ogólnie rzecz biorąc, mimo pozornego braku akcji, w “Way to the Son” dzieje się naprawdę sporo. Re123+ osiąga efekt, który mógłby powstać, gdyby z muzyki Cult of Luna wydestylować najspokojniejsze momenty, a następnie połączyć je z drone’ową monotonią.
Jakby tego było mało, w kolejnym “Three in a Desert” do głosu dochodzą prawie wyłącznie instrumenty perkusyjne, uzupełnione krótkimi wejściami gitary, które od połowy utworu osiągają niemal noise’owy brud i intensywność. Trzecia i ostatnia kompozycja “Gold, Ladan, Mirra” (tytuły wszystkich utworów budzą dość jednoznaczne skojarzenia) to już właściwie niemal czysty post rock. Przynajmniej, jeśli chodzi o charakterystyczny klimat, bo trudno mówić tu o jakiejś konkretnej melodii. Raczej o zapętlonej ambientowej plamie. Ciekawy efekt daje też wykorzystanie jako podkładu jedynie perkusyjnych talerzy.
W porównaniu z wieloma innymi drone’owymi projektami, muzyka Re123+ jest zdecydowanie bardziej przystępna (oczywiście tylko wówczas, gdy słuchacz wykazuje tolerancję dla przykładowo ośmiu minut odgrywania kilku tych samych gitarowych dźwięków) i ani przez moment nie nuży. Białorusini chcieli osiągnąć zupełnie inny efekt i w pełni im się to udało. Ich łagodnie płynąca muza przeszywa smutkiem i napełnia melancholią. Taki rezultat to także zasługa doskonałej, krystalicznie czystej produkcji. Słychać każdy pojedynczy dźwięk, brzdęknięcie struny czy uderzenie talerza, każde westchnienie wokalisty i każdą sekundę ciszy. W połączeniu ze świetną oprawą graficzną, “Magi” trafia do mnie w całości. Pełna rekomendacja.
Author: Szymon Kubicki
Review
Mtuk Metal Zine
Drone. Well, it’s called that for a reason and unsurprisingly on the few occasions when I have played the likes of Sunn0))) in the presence of company it’s been met with derision and comments like ‘it’s just droning on…’ Uh…that’s the point! Well, let me tell you Magi isn’t exactly fast-paced stuff. As things are at last starting to take off with the haste (or lack thereof) of a 747 during a passing volcanic ash cloud, it occurs to me that I’ve been listening for almost a whole 6 minutes. We have lift off…please fasten your seatbelts, only another 45 minutes till we reach your destination. And with all this reverb, we’re in for a bumpy ride.
For a while, a post-rock guitar sound is introduced and over four minutes of repetition it has something of a hypnotic effect while it lasts… though it soon rumbles to a finish taking you down with an unexpected crash. Guitars noisily hiss and fuzz out rising and falling in volume and before we know it the hallucinations come to the fore and it’s a meditative humming, rich in its tone and rather calming and as it is replaced by one syllable words droning out it gradually rises in volume. The languor of the vocal delivery is rather sleep inducing while majestic is another word that springs to mind. As one comes to I find oneself in the midst of ‘Three in a Desert’ and feeling rather spaced out, struggling against consciousness in the heat. There’s an African drum beat low in the mix keeping things moving at a steady pace, as a wavering layer of fuzz sweeps the landscape. It’s all quite visual, and to read the post-modern excerpts from Umberto Eco’s The Island Of The Day Before may help understand what it’s all about. Just replace the plane metaphor for a deserted ship previously carrying plague victims…and a man discovering an island and dreaming of his shipwreck. It’s rather abstract and open to different interpretations and probably someone more versed in literature than I can make more sense of it.
Magi is certainly an interesting listen, if nothing else. It’s not one I could personally listen to very often; truth be told I can’t imagine it will be played again this year but for fans of Earth and Sunn0))) this is recommended.
Luci Herbert
Review
Antichrist Zine
23.04.2010
Russian Bad Mood Man Music was I think in bad mood when decided issue this band
. I’m sorry but I see this release isn’t something I can understand. The band is coming from Belarus and musically they represent some boring for me personally “music”, I even don’t know how to call their style, this is some kind of ambient music, but made in such meditative, ritualistic way, like sounds of some shamans. I do not listen to such art, and I can’t understand it at all. So let’s leave this review for those who can accept such music:).
Review
Pavillon 666
8.5/10
26.04.2010
RE123+ nous arrive tout droit de Biélorussie avec ce premier album intitulé “Magi.” Ce disque est la première sortie vraiment officielle du groupe bien que celui ci n’en soit pas à son premier coup d’essai. Comme bien d’autres, ils ont eu l’occasion d’enregistrer une petite série de démos. Mais ce premier album signé devrait leur permettre de commencer à se faire connaître par delà les frontières de leur contrées natales avec leur style si particulier. Il semblerait néanmoins qu’actuellement le drone, le post metal, avec cette caractéristique de la lenteur soit en train de connaître un essor nouveau qui pourrait bien lui permettre de toucher un public de plus en plus large.
Ce disque, enregistré dans des conditions particulières, c’est à dire de nuit pour garder une certaine atmosphère, présente trois morceaux. Comme bien souvent dans le drone, les morceaux atteignent des durées vertigineuses. “Way To The Son” avoisine la demi heure quant à “Three In The Desert” “Gold, Ladan, Mirra” quasiment la dizaine de minutes. Avec des durées telles que celles-ci et une lenteur caractéristique, vous ne pouvez qu’être emporté au loin si toutefois vous prenez la peine d’écouter ce disque dans les conditions adéquats. Car en effet, tout est fait sur cet album pour vous transporter paisiblement dans un univers onirique qui n’a rien de malsain ou de pesant comme c’est le cas d’autres formations du même style. De plus, sans être transcendante mais honnête malgré tout, la production contribuera à vous servir cet univers sur un plateau d’argent.
Trois morceaux donc, et pour le coup, trois atmosphères différentes mais bien unies. Je dirais que “Way To The Son” est le morceau le plus conventionnel des trois malgré sa longue durée. Après une longue introduction sur fond de larsen, le morceau démarre véritablement en instrumental sur quelque chose de typiquement post metal. Puis, le morceau s’interrompt à nouveau pour laisser place à une nouvelle série d’effets larsen accompagnés cette fois ci d’un accordéon baryton et de voix caverneuses. C’est le seul moment où vous pourrez entendre du chant d’ailleurs. Même si le tout peut paraitre un peu étrange, décrit comme cela, ce morceau possède une véritable force mélodieuse entêtante.
“Three In A Desert” est un peu plus basé sur une rythmique composée par des percussions. L’atmosphère est un peu moins pesante mais n’en demeure pas moins entêtante. Et enfin, “God, Ladan, Mirra” conclue l’album avec un peu plus de douceur. Les guitares utilisent le son clair ce qui radoucit un peu le propos par rapport au reste de l’album. Là encore, les mélodies sont assez simples mais par pour autant simplistes. Cette fois, on pourrait penser à du CULT OF LUNA dans cette approche des mélodies en superpositions. Avec ces trois guitares CULT OF LUNA a su créer une atmosphère que l’on retrouve un peu ici tout en douceur.
RE123+ a de quoi convaincre une très large partie du public adepte de ce style. Cet album s’écoute posément et contrairement à d’autres ne fait pas passer son message avec une certaine forme d’oppression musicale, comme BLACK SHEEP WALL, par exemple.
Dans cette scène en pleine expansion, finalement, l’ouverture se fait vers des styles aussi bien posés que plus radicaux, ce qui ne fait qu’augmenter sa richesse.
Author: CHART
Review
Metal.de
20.04.2010
“Relikt” scheint die eigenartige Zahlen- und Buchstabenkombination, die sich die Band aus Weißrussland als Namen auserkoren hat, zu bedeuten, und auch der Albumtitel ist ein kleines Mysterium für sich. “Magi” ist wie eine Anleitung zur Meditation, zum Ausschweifen in Fantasiewelten, zu denen die Musik eine gute Klangkulisse bietet.
Nur aus drei Songs bestehend, startet das Album mit dem Schwergewicht “Way To The Son”, einem halbstündigen Monstrum aus Doom-Versatzstücken, Drone und sakralem Ambient. Dass die einzelnen Instrumentalfragmente so kohärent sind, um sich zu einem großen Ganzen zusammenschließen zu müssen, wird wohl nicht jedem Hörer einleuchten, und auch ich habe meine Probleme damit. “Magi” lebt zu einem guten Teil von wiederholten Motiven, kleinen Variationen und schleichenden Veränderungen. Harte Brüche gibt es auch, doch sie bleiben behutsam gesetzte Akzente.
Als Einzelstück hebt sich das folgende “Three In A Desert” deutlich ab. Minimal und sehr beschwörerisch ist es gehalten, stellenweise erinnert es mich an einige Tracks von MUSLIMGAUZE. Es ist eine Art innere Ruhe, die dieses Stück ausstrahlt, und die Band meistert den schmalen Grat, entlang von Monotonie.
Der versöhnlichste Moment wird dann mit dem abschließenden “Gold, Ladan, Mirra” zelebriert, mit dem nochmals eine neue Tür aufgemacht wird. Wieder sehr repetitiv, aber mit eindringlichen, melodischen Akustikklängen, die keine Anzeichen von Metal oder Rock offenbaren. Zusammen mit dem vorhergehenden Stück ein atmosphärischer Ausreißer, der nicht ganz zu dem 30-Minuten-Klotz passen will, und für mich persönlich die beste Seite der Band, die sie hoffentlich in Zukunft weiter verfolgen.
Für Liebhaber minimaler Klänge bestens geeignet, um dem Alltag zu entfliehen und komplett abzuschalten.
Author: Beta
Review
Mizantrophy
29.03.2010
Projekt ten to dość niecodzienne połączenie drone`owej monotonii z post rockowym monotematycznym graniem. Drony w tym przypadku są bardzo subtelne, eteryczne. W połączeniu z delikatnym post akcentem oraz nutką noise`u tworzy oryginalną i niezmiernie ciekawą mieszankę atmosferycznych dźwięków. W pierwszym utworze trwającym prawie trzydzieści minut doświadczymy stosunkowo niewiele standardowej akcji, natomiast klimat i świeżość wykorzystanych patentów to cudowne i wielce ciekawe melodie. Wspomniany moloch tak bardzo przypomina mi brzmienie Neurosis z albumów A Sun That Never Sets czy The Eye Of Every Storm ze swym niepokojem, cierpieniem i bólem, wybrzmiewającym w głębi duszy, a śpiew w w tym utworze jest zwyczajnie niesamowicie klimatyczny. Białoruski projekt to najciekawsze moje odkrycie ostatnich dni, czekam na więcej.
Absolutna rekomendacja!
Author: MIZANTROPHY
Review
Lords of Metal
7/10
Net als je denkt alles gehoord te hebben, komt dit op je deurmat vallen: het wel heel erg vreemd genaamde re123+ uit Wit Rusland presenteert hier een van de meest eigenaardige albums ooit. Wat het precies is? Geen flauw idee… Het product van een wilde nacht tussen Neurosis en Gogol Bordello? Waarschijnlijk is het de best mogelijke vergelijking, maar ook dat komt niet dicht genoeg in de buurt van de muziek op ‘Magi’.
Het album opent met het enorme, dertig minuten durende ‘Way To The Son’, dat aanvangt als een min of meer archetypische instrumentale post hardcore/ doom song maar zich gaandeweg ontwikkelt tot iets vreemds als de basgitaar almaar achterwege blijft en er juist een accordeon ten tonele verschijnt. Dit voegt uiteraard een folkachtig element toe aan re123+, maar de manier waarop het instrument wordt ingezet op ‘Magi’ en het feit dat het ook juist een dominante rol speelt in de muziek maakt het resulterende geluidsbeeld nogal atypisch. Dat kan dan ook weer gezegd worden over de blikkerige, kunstmatige drumsound en de dunne productie. Die leidt echter niet af van het feit dat de song in kwestie een behoorlijke indruk achterlaat, alleen al vanwege de pure verbijstering die het nummer teweegbrengt. Helaas zijn de andere twee tracks op ‘Magi’, beiden van aanzienlijke lengte, maar kort vergeleken met het openingsnummer, wat te abstract om ze echt als volwaardige songs te kunnen waarderen. Ze komen meer over als soundscapes. Anderzijds is het artwork wel erg mooi om te zien.
‘Magi’ is zeker een van de mafste albums die ik in tijden heb gehoord. Of het echt zo goed is, is momenteel niet te beantwoorden, deels ook vanwege de lofi productie, maar re123+ zou zich wel eens kunnen ontwikkelen tot een erg interessante band.
Author: Martin
Review
Aristocrazia Webzine
03.05.2010
Il quartetto bielorusso che si cela dietro il monicker Re123+ arriva al debut direttamente prodotto dalla BadMoodMan dal titolo evocativavo “Magi”.
Il viaggio (perchè tale è il percorso sensoriale e alienante a cui ci accingiamo) è un continuo e altalenante vibrato di suoni, un drone/doom che percuote, dissesta, rianima e flagella a seconda degli stati d’animo chi si accinge all’ascolto delle tre sole tracce ma più che sufficienti allo scopo raffigurativo immaginario che la formazione intende ricreare.
Il titolo del disco quanto quelli delle tracce fanno intendere chiaramente che si parla del trio che secondo la storia cristiana oltre duemila anni fa andò alla ricerca della dimora natìa del Cristo per rendergli omaggio: i Tre Re Magi.
“Way To The Sun” è l’indirizzo a cui recarsi, “Three In A Desert” la fonte di vita che in mezzo all’ostentato nulla si radica a forza mentre “Gold, Laudan, Mirra” ricelebrano i doni che posti furono di fronte al nascituro.
I toni profondi e oltremodo dilatati, l’uso del triangolo o dell’accordian e le percussioni presenti solo in alcuni tratti creano una elucubrazione mentale di stile entropico che si espande e ritrae assecondando il personale sviluppo del disco.
Elementi prettamente doom per la loro pachidermica consistenza, sprazzi di post rock e un uso consapevole di un ronzio di base costante fanno sì che le tracce ammicchino al drone intimista senza sfociare in un assolutismo noise.
Interessanti i Re123+ cattureranno l’attenzione di chi cerca sonorità alternative e legate a un caos che non sia fine a se stesso, un drone che nelle parti meno celebrali e più musicalmente libere diviene sereno e rilassante.
Ascoltate “Magi” lasciandovi cullare dal suo carattere, vivendo le sue minime ma importanti variazioni, assorbitene l’essenza, fatelo a occhi chiusi, nel nulla sarà la vostra guida.
Author: Etichette
Review
Heavy Impact
8.5/10
07.05.2010
Esprimersi attraverso le avanguardie porta con sé sempre un rischio, perché queste, viste come veri e propri esercizi di rottura rispetto alla formalità, non vengono assimilate dalle masse e sono spesso rilegate a fenomeni destinati a pochi. Ogni forma di avanguardia è per sua stessa natura, una piccola evoluzione verso un indefinito, un buco nero nel quale smarrirsi è d’obbligo.
I re 123+ sono bielorussi e con “Magi”, firmano l’album di debutto nel mercato musicale, o meglio imprimono la propria personalità in un universo fatto allucinazioni e riflessione. La proposta sonora della band è talmente avanti che rasenta l’impossibilità di catalogazione; si perché i re 123+ sono protesi ad esprimere veri e propri concetti, rispetto a ciò che può esser definito “forma-canzone”. All’interno della proposta di “Magi” prendono forma: Drone, Post Metal ed un mood che rende la proposta tutta assimilabile alla colonna sonora.
Ispirati da “ L’isola del Giorno Prima” di Umberto Eco, i tre brani presenti, sono manifesti di attesa, un attesa contemplativa (nella sua forma Drone) che lentamente si svela attraverso l’uso di percussioni ossessive, riffs lisergici, arpeggi onirici, sinistri suoni armonici e vocals (il termine vocalizzo è più appropriato) evocative, in tutto simili a canti spirituali. Una attesa che è vera propria epifania e realizzazione. Una attesa che è pre-compimento di novità, la stessa che accompagna il temine di ogni singolo ascolto. Tre brani che sono tre momenti di meditazione pura dove, come le romanzo di Eco, vi è la messa in evidenza di un naufragio di sensi fatto di colorazioni opache.
Non vi sono altre spiegazioni di sorta, che possano render giustizia ad un sound che esige la fatica dell’ascoltatore per trovare forma compiuta, e che proprio per questo potrebbe risuonare tanto fastidioso e paranoico, quanto deciso ed affascinante.
Ancora una volta, il malessere dell’avanguardia ha sprigionato la propria bestia arcana, domarla è necessariamente vano.
Author: Andrea Angelino
Review
Atlantis Tales
8/10
Отслушав этот альбом в первый раз, я подивился, что он был просто выпущен на BadMoodMan Music, а не в рамках их экспериментальной серии Art Of Silence. Белорусы со странным названием RE123+ играют, подстать своему имени, довольно странную музыку… Являясь сайд-проектом alt/prog metal команды RE1IKT, RE123+ записали уже четыре альбома: “Instinctive Talks”, “Background I”, “Night 183 Days Long” и “Magi”. Последний был записан за одну зимнюю ночь, 7 января 2009 года. Что характерно – ведь музыка RE123+ экстравагантный, не сказать диковатый, экспромт, создаваемый и записываемый исключительно по ночам. Основу (к слову, почти полностью инструментального) альбома “Magi” составляет 30-минутная композиция Way To The Son – тягучий и тягостный, медитативный drone/doom metal, сыгранный… на баяне. Такое неожиданное использование инструмента полностью оправдалось – бесконечный, вязкий и гудящий звук баяна идеально вписался в рамки дрон-метала. Впрочем, настоящая медитация начинается на второй (10-минутной) композиции Three In A Desert – неспешные, вводящие в транс, вкрадчивые перестукивания на фоне монотонного эмбиента… Завершающим же штрихом стала третья, 8-минутная композиция Gold, Ladan, Mirra, на котором RE123+ обратились к меланхоличному пост-рок/металу. Логичным дополнением материала альбома стало оформление 12-страничного буклета, основанное на романе Умберто Эко “Остров Накануне”. Сложный экспериментальный альбом, для оценки которого требуется сугубо индивидуальный подход.
Author: Atlantis
Review
Darkside
5/10
19.05.2010
Иногда кажется, что проще будет повеситься, чем написать более-менее вразумительный отзыв о каком-нибудь альбоме. Правда, чаще всего это бывает с серыми, ничем не выдающимися опусами, которые вроде и ругать-то не за что, но и похвалить никак не получается. Ну, так там хотя бы можно воспользоваться неким лингвистическим конструктором, переставляя слова в давно отработанных фразах. А вот что делать с иными назойливыми экспериментаторами, подобными вот этой белорусской четверке, я просто не знаю. Предложение «усыплять во младенчестве» не подходит по причине своей запоздалости. Хотя, увидев на обложке альбома название проекта, выглядящее как какая-то алхимическая формула любой здравомыслящий человек серьезно призадумается – а нужно ли ему такое счастье? Но много ли их таких, «здравомыслящих», среди фанатов авангардной музыки? Так что, не говорите, что вас не предупреждали. Ах, да – вроде бы музыканты этого самого RE123+ в мирной жизни играют что-то альтернативное в проекте RE1ICT… Не знаю, не проверял. Мне хватило и путешествия в мир «Магов», тем более, что выбраться оттуда оказалось, пожалуй, потруднее, чем Робинзону Крузо со своего острова – затянуло, расщепило на атомы и снова собрало, только в каком-то ином порядке. Так что после доброго десятка прослушиваний я теперь чувствую себя подобно роботу из «Отроков во Вселенной». Помните: «– Это не моя голова. – Вот это моя голова. –Давай меняться? – Давай!». Вот только с кем бы теперь поменяться?
Ах, да… Надо же о музыке вроде что-то сказать. Только вы думаете я хоть что-нибудь о ней вспомню даже после суток беспрерывного прослушивания? Я боюсь, что и сами музыканты о ней ничего не помнят: собрались, помедитировали, ушли в астрал, сыграли звуки, которые в этом астрале им примерещились – пусть теперь другие расхлебывают. Единственное, что я могу сказать (или это не я, а музыканты?) – музыка на альбоме “Magi” вроде бы адресована фэнам группы EARTH. Тем, конечно, кто еще может адекватно оценивать окружающую действительность. Но это написано в пресс-релизе. А на самом деле с дорожек диска звучит отчет о коллективном уходе в медитативный трип. Если пытаться обозначить его в каких-то привычных терминах, то это будут drone-doom, psychedelic, post-metal, tribal-ambient и т.д., и т.п. с галлюциногенными гитарными импровизациями, шаманской ритмикой, шизофреническими аккордеонными пассажами, уводящими в какие-то непроходимые (кто сказал, философские?) дебри. Фрагменты из «Острова Накануне» Умберто Эко, напечатанные в буклете, предлагаются для того, чтобы удержать сознание слушателя на грани реальности. Может быть, это и поможет, хотя кто-кто, а итальянец скорее способен подтолкнуть, а не удержать. Правда, для создания полноценного образа, тексты должны были быть напечатаны на языке оригинала, а не в английском переводе – и тут, пожалуй, белорусы единственный раз за весь альбом сфальшивили.
P.S. В очередной раз приходится жалеть, что на Darkside нельзя оставить релиз без оценки. Но что делать в случае, когда музыка просто не попадает ни под какие критерии: в какой-то момент времени кажется, что никогда не слышал ничего гениальнее, а через минуту – Боже, какой отстой!? И так до бесконечности… Поэтому, под этим текстом будет стоять нейтральные 5 баллов. Просто так…
(Диск предоставлен компанией “Solitude Productions”).
Author: old man
Review
Metal Revolution Webzine
6.8/10
01.06.2010
Holy Shit, what is this? That was initial thought after I put Magi into my CD-Player. Magi is title of new album released by awkwardly named band from Belarus; re123.
Magi is a very different release and very weird one containing only three songs in the best neurotic & misanthropic doom metal style. The opening track is called “Way to the Son” which is a thirty (?!) minute long instrumental/post hardcore/post metal/doom song. It sounds just as bizarre, odd and strange as the remaining two songs. In the middle of the song begins a deep, scary, dark and church-alike male singing. This sounds very good actually…
“Three in a Desert” is the second track, another long song with total playing time of app. ten minutes. This one is a bit more varied, but equally odd. Closing song is the shortest one with ‘only’ eight minutes of depressive, melancholic and misanthropic doom metal.
There’re many good moments on Magi, but poor and meagre production takes of some of the pleasure of listening to re123. To times the whole thing seems a bit abstract and hardly comprehensive. On the other hand the artwork is really amazing and approachable with all necessary information a listener could ask for.
This CD can esp. be recommended for the fans of Neurosis, Sunn, Isis, Minsk and similar post metal/doom acts. For contact and a few songs go to: http://www.myspace.com/re123plus
Author: bato
Review
Shapeless Zine
7/10
“Magi” и un disco strano, misterioso, di difficile decifrazione. E’ un disco che sfugge a qualunque definizione, o meglio, che si presterebbe a diverse definizioni, senza che nessuna di esse riesca a coglierne in pieno l’essenza. “Magi” и una mosca bianca all’interno della grande famiglia della Bad Mood Man Music, e per estensione della Solitude. “Magi” и, soprattutto, l’album d’esordio di una criptica realtа musicale bielorussa, i re123+. Questo progetto, legato in qualche modo al gruppo progressive rock Re1ikt, vede all’opera il chitarrista Ljubychev, il chitarrista e percussionista Demidenko, il fisarmonicista Kozlov ed il batterista Sudarev. Nel libretto non sono stati indicati termini di riferimento, in relazione al luogo nel quale и stato registrato questo CD. Semplicemente, и riportata una data, il 7 gennaio 2009, il giorno dopo l’Epifania cattolica. Perchи ho specificato questo? Perchи “Magi” и in apparenza un lavoro ispirato a quei Re-Magi che hanno visitato Gesщ neonato, portandogli in omaggio oro, incenso e mirra. I titoli stessi delle composizioni qui presenti (“Way To The Son”, “Three In A Desert” e “Gold, Ladan, Mirra”) sembrano far riferimento a quell’episodio evangelico. Tanto piщ che “Magi” и il titolo stesso dell’album.
Qualcosa perт non torna. A parte i titoli, nel resto del libretto (di lussuosa fattura, di dodici facciate) non ci sono riferimenti a questa tematica. Anzi, la copertina ci mostra due bambini vestiti in maniera strana, riprodotti in una fotografia che sembra scattata moltissimi anni fa. Il resto del libretto consiste in fotografie, ed in stralci del libro di Umberto Eco “L’Isola Del Giorno Prima”.
Tutto и ambiguo. Piщ si cerca di comprendere i re123+, piщ tutto risulta contraddittorio, sfuggente. E parte del fascino di questo progetto musicale, penso stia proprio nell’alone di mistero, che suggerisce tantissime cose, ma in maniera fumosa, enigmatica.
La musica non и da meno. Definirne il genere, tra l’altro, non и impresa da poco. In parte и sperimentale, in parte penso che sia improvvisata. Le parti piщ strutturate riconducono al post-metal, in parte al post-core. Vi sono riferimenti al funeral doom, ma sono cosм stravolti da spingermi a coniare il termine “post-doom”. Tante sezioni poi sono spiccatamente ambient, se non addirittura drone. A parer mio, i musicisti hanno voluto creare un qualcosa di particolare, forse ispirandosi ai gruppi della HydraHead, della Ipecac, della Southern Lord e cosм via.
La prima composizione и la piщ complessa, con i suoi quasi 30 minuti di durata. In essa, si susseguono sequenze di suoni, di armonici, che piano piano si trasformano in qualcosa che alla lontana potrebbe ricordare un funeral doom. Interviene poi una voce straniante, inquietante, i cui vocalizzi sono decisamente disturbanti. E tutte queste sezioni si accavallano l’una all’altra, in maniera a volte studiata, altre volte (penso) improvvisata. “Way To The Son” (questo и il suo titolo) racchiude in sи qualcosa di mistico, di ascetico, alle volte vicino nelle suggestioni ai canti dei bonzi, alle litanie ortodosse, ai canti armonici dei mongoli-tuvani. E’ una traccia estrema in tutti i sensi, che mette a dura prova la pazienza dell’ascoltatore, ma che и anche in grado di stimolarne tante associazioni mentali, fino ad esplodere in un grande fascino.
“Three In A Desert”, di 10 minuti, и piщ che altro uno strumentale per percussioni, con qualche nota distorta di chitarra che si fa sentire di tanto in tanto, prima del disturbante finale. Molto particolare, e piщ vicina all’ambient che ad altri generi.
“Gold, Ladan, Mirra”, infine, occupa i suoi nove minuti con una melodia semplice e ripetitiva delle chitarre. Anche questo и uno strumentale.
Sinceramente, и difficile valutare questo CD, considerato il fatto che devo presentarlo ad un pubblico di lettori generalmente appassionati di metal. Di metal qui c’и ben poco, a parte i suoni superpotenti. Ed anche il funeral doom и molto distante. Siamo in ambito sperimentale, talvolta minimale. Insomma, tutto и cosм strano in questo “Magi”. I punti di riferimento sono davvero pochi. Credo sia quindi il caso di avvicinarsi a questo lavoro con curiositа, e voglia di rischiare. Le seconda e la terza canzone, a parer mio, non sono eccezionali. Piщ strana e bizzarra и la prima, lunghissima, infinita “Way To The Son”.
Sicuramente, “Magi” non и un disco per tutti i palati. E’ comunque un lavoro personale, e penso che la Bad Mood Man abbia fatto bene a mettere sotto contratto questi re123+. Chissа che non trovino la loro strada, magari presso quelle etichette alternative che oggidм sembrano andare tanto di moda. Magari, in barba a tutti, potranno trovare degli sbocchi di popolaritа imprevisti. Ripeto, chissа…
Author: Hellvis
Review
Friedhof Magazine
9/10
26.05.2010
Re123+ es una banda de procedencia bielorrusa, de la que apenas hay mucha información en Internet. No sabemos ni la fecha de creación de la misma, ni si tienen alguna grabación más. Su MySpace está en blanco, como si estuviese recién creado. Como si pretendiesen crear un aura aún más misteriosa. Por lo que sabemos mediante el libreto, la formación se compone de cuatro miembros: un guitarrista, otro guitarrista que además toca la percusión, un batería, y un cuarto miembro que toca el acordeón de botones además del triángulo.
“Magi” es como se llama su álbum, y lo primero que hay que remarcar es que esta es una música para mentes abiertas. Cuando se habla de música Drone, se habla de mucha atmósfera, minimalismo, densidad, pocos cambios, o cambios muy lentos. Es una música que se asimila despacio, hay que dejarse llevar, abrirse a ella y embriagarse; porque si no, es muy posible que no se llegue a entender y así resultar aburrida. El álbum está compuesto por sólo tres temas pero que dura casi 50 minutos.
“Way of the son”, concretamente tiene una duración de casi media hora con varias partes diferenciadas. La primera está compuesta de los típicos zumbidos de guitarra graves que dan nombre al estilo, tocando diversos acordes deprimentes dentro de la misma tonalidad para al cabo de los minutos dar paso a lo mismo pero acompañado de una batería Doom muy lenta.
La segunda parte de la canción es absolutamente hipnótica y chamánica. Un acordeón de botones empieza a hacer una sola nota grave y ronca, y al poco empieza a cantar por encima una voz masculina en la onda de Lisa Gerard usando un idioma inventado. La atmósfera conseguida con este trozo es la típica que conseguiría ella en los álbumes más oscuros de Dead Can Dance. Es curioso que no se diga en el libreto quién canta en este trozo. No sabemos si es uno de los integrantes, o es alguien externo. Un poco más adelante, de nuevo entra la pesada batería y las distorsionadísimas guitarras.
La tercera parte de “Way of the Son” es un trozo más típico del Post-Rock: melodías muy tranquilas y minimalistas hechas con guitarras limpias. Un poco más adelante, el Drone Doom y el Post-Rock se fusionan empezando a sonar las guitarras distorsionadas y la batería, pero sin dejar de contar con las bellas melodías de guitarra que sonaban previamente.
El segundo tema “Three in the dessert”, es un tema más corto que el anterior que no llega a las diez minutos por un pelo. Empieza con una percusión tribal y ambiental acompañada de diferentes texturas de fondo que le dan un toque mucho más onírico, para luego entrar con una guitarra improvisada que empieza a hacer auténtica música Noise sobre la base anterior.
El tercer y último tema, “God, Ladan, Mirra” es un tema atmosférico Post-Rock con bellas melodías de guitarra con mucho “delay” y acompañado como no, de algunas texturas de fondo.
En definitiva. Un álbum muy interesante para las mentes inquietas, para relajarse, para dormir plácidamente con algún pequeño sobresalto de vez en cuando, para levitar y sin duda para tener muy en cuenta.
Author: Azathoth
Review
Doom Mantia
6.5/10
19.04.2010
Droning Doom music is a tough one to produce well and to keep it interesting, in the world of drone there is only a handful( if that ) of innovators and a million others that simply copy a formula. Sometimes copying a formula can work, that is the case of Re123+ who are a Belorussian band and this is their debut album titled “Magi”. Everything about this band is strange, the band name itself, the album artwork, some of the instruments they use, which one is accordion and the concept behind the songs. The album is suppose to take you to the past, demonstrating the ancient story of adoration of Magi to the listener as an astrological story. Sorry didn’t work for me but still the whole concept is a intriguing one. I know very little about the band except its made up of four guys, Ljubychev on guitar, Demidenko on guitar and percussive instruments, Kozlov who seems to be the man responsible for bringing the accordion into the mix and Sudarev on drums.
The main track on the album is the nearly 30 minute long “Way To The Son”. This is a challenge to sit through but there is some great moments along the way. The first 6 to 7 minutes is just guitar detonations that twist and turn, interesting for a minute or two and then begins to drag a little but when the other guitar and drums kick in, the sound is a avalanche of colossal noise. The drum sound is huge and full of echo that create a vibe that they are being played in a huge arena or a hall. This also outstays its welcome, drone bands have a habit of taking ideas and beating the hell out of them which in turn destroys the initial impact they had. Some moaning vocals come in for a while but its the last section of the track that is the highlight. De-tuned guitar gives a psychedelic edge to the track before the track moves into full-on doom mode for the remaining few minutes. There is a lot of ideas within this one track and for most of it, it is great, engaging stuff but i think it would work better chopped up into individual songs. At 30 minutes, it is a uncomfortable journey but its worth sticking it out for some of the thrills along the way.
The other two tracks of in the same vein but much much shorter so much more easily digestible. “Three In The Desert” is based around the drum-work and is one-dimensional but a enjoyable 10 minutes. “Gold, Laden” Mirra” has a Eastern vibe about it but even though its only 8 minutes, it gets boring very quickly. After all, getting through the opening 30 minute track, your listening energy is already greatly strained anyway. Musically Re123+ sits somewhere between drone-doom and post rock with a experimental edge, but i am not too sure if your typical Sunn O))) or Earth fan will like this or not. This is a very strange album even by those standards. The booklet features citations from “The Island of the Day Before” by famous postmodernist Umberto Eco along with photo art by members of Re123+. My feeling is if “Way To The Son” was cut in smaller sections, the album would have been better. I personally feel that is the downfall of a lot of drone albums, they take a idea and play it to death but this is still a decent album of droning doom, you just have to be in the mood to take it all in.
Review
Doom Metal Front
6/10
23.06.2010
Mit Informationen hält sich die weißrussische Formation mit dem mystisch angehauchten Namen Re123+ sehr bedeckt. Weder Myspace noch das Booklet zum vorliegenden Album „Magi“ will mehr Einblicke in das Bandinnere gewähren. Einzig um die Erkenntnis, dass es sich hierbei um vier Musiker handelt, wird man beim Studieren der CD-Beilage schlauer.
Drei Songs enthält das Album, das sich irgendwo zwischen Drone und Funeral Doom bewegt, gespickt mit viel Experimentierfreude und einer Prise Atmosphäre. Als Einstieg dient ein halbstündiges Doom-Epos in drei Akten namens „Way To The Son“. Während ein durchgängiger Drone-Sound zu vernehmen ist, eröffnet ein minutenlanges, schweres Gitarrenintro das Stück, bis einer Befreiung gleich kommend die Drums einsetzen und der Song zum Funeral Doom übergeht. Nachdem das Schlagzeug verstummt ist, setzt Akt Nummer zwei ein, der die erste Überraschung bereithält. Auf die klassische Instrumentalisierung wird verzichtet, stattdessen greift das Quartett ganz unkonventionell auf ein Akkordeon zurück. Das bringt nicht nur Abwechslung, sondern auch eine enorme Portion Frische in die angestaubte Drone-Welt. Mit diesen Klängen fühlt man sich doch direkt auf die Weiten des Meeres versetzt. Nach kurzer Zeit hat der Schiffskapitän seinen Soloauftritt und gibt eine düstere Arie zum Besten. Der finale Akt wird abermals bedächtig angegangen, steigert sich kurz und gipfelt schließlich in minimalistischen Post-Metal-Anleihen.
Die zwei weiteren Tracks können leider nicht mehr ganz mit dem zeitaufwendigen Opener mithalten. „Three In A Desert“ wird durchgehend von wenig abwechslungsreichen Percussions getragen und nur sehr selten durch Akzente bereichert. Erst am Ende des Stückes verliert sich der Song in einem Noise-Sound, der jedoch lustlos und wenig motiviert erscheint. Mit „Gold, Ladan, Mirra“ bekommt das Album letztlich doch noch einen kleinen Aufschwung. Trotz des auch an dieser Stelle bevorzugten Minimalismuses erscheint der dritte Titel nicht derart nervenaufreibend wie sein Vorgänger. Auf unnötiges Getrommel wird verzichtet; stattdessen wird erneut experimentiert – und diesmal funktioniert es wieder. Das Zusammenspiel von Gitarre und einer Triangel lässt kleine Assoziationen an den einen oder anderen Titel aus der Feder von Dylan Carlson aufkommen.
„Magi“ ist ohne Frage ein interessantes Werk geworden. Leider sticht der zweite Song etwas heraus und trübt das Gesamtbild. Vielleicht wäre es am besten gewesen, das erste Lied in drei separate Tracks aufzuteilen und als Konzept-EP zu veröffentlichen. Auch etwas mehr Druck könnte der Output vertragen, denn die Gitarren klingen noch recht dünn. Und das obwohl die Produktion offenbar am Limit abgemischt wurde, denn hin und wieder fingen meine Boxen tatsächlich an zu kratzen.
Author: Flo
Review
Imperiumi
6.5\10
08.06.2010
2cl vodkaa, 2cl kahvilikööriä, maitoa ja jäitä. Näin valmistuu leppoisa, lähinnä laktoosi-intolerantikoille petollinen juomaseos. Valkovenäläisen Re123+:n resepti on tietynlaisessa primitiivisyydessäänkin huomattavasti monimutkaisempi.
Parhaimmillaan tiettyjä amerikkalaisia dronemestareita lähentelevä Magi on ritualistista puhdasta laulua, harmonikkaa, kitaraa ja rumpuja sisältävä, omalaatuinen ja kokeileva levytys. Esimerkiksi puolituntisessa Way To The Sonissa mennään pelkän laulun ja harmonikan voimin varmaan kymmenisen minuuttia. Parempi puoliskoni kutsui tätä ääntelyä ahdistavaksi ja pahaenteiseksi, mutta mielestäni kappaleen tunnelma on lähinnä puhdistava. Loppua kohti biisi vapautuu ehkä liiaksikin muovautuen kohti hieman tavanomaista post-metallia.
Magi syntyy luonnollisesti toistosta, mutta puuduttava ei levy oikeastaan missään vaiheessa ole. Levyn soundi on orgaaninen ja instrumentaatio minimalistinen. Three In A Desert pöllyttelee yksinkertaisen hypnoottisine rumpukomppeineen ja vähäeleisine kitaradroneineen ensimmäiset seitsemän minuuttia niin sanotusti tutkan alla, ennen kuin se purkautuu lopuksi ehkä hivenen tympeään noise-osaan. Gold, Ladan, Mirra trippailee puolestaan pehmeämmin, helppotajuisemmin, kauniimmin ja ulkokultaisemmin. Itse asiassa tämä tunnelmaltaan ilmava ja soundiltaan voimakkaasti kaiutettu, yksinkertaisen kitaranäppäilyvariaation varaan rakentuva biisi on koko lailla eri maailmasta kahden ensimmäisen raidan kanssa.
Kokonaisuutena Magi on siis harmillisen hajanainen ja epätasainen. Jos koko levy olisikin yhtä mielenkiintoista ja vangitsevaa kuin Way To The Sonin ensimmäiset 20 minuuttia, niin puhuttaisiin todella upeasta drone-eksperimentistä.
Author: Antti Korpinen
Review
Atmosfear Magazine
7/10
Первое что бросается в глаза, когда берешь в руки данный диск – это замечательное оформление альбома, буклет которого оформлен фотоработами музыкантов и дополнен цитатами из романа “The Island of the Day Before” великого писателя в пост модерническом стиле Умберто Эко. Да и сам диск сделан с золотым напылением на рабочей поверхности, что очень гармонично смотрится на фоне шикарного буклета. Музыкальная же часть представлена в виде трёх треков в стиле экспериментальный drone/doom metal с элементами пост рока. На самом деле эти три длинные композиции легко можно использовать в качестве медитации, музыкальная часть к этому вполне располагает. Для тех, кому интересна концепция альбома “Magi” – в основе его лежит древняя история о трех волхвах. Что примечательно, все песни были записаны в ночное время, и помимо основных инструментов при записи диска использовался баян, треугольник и перкуссия. Также если верить биографии группы, музыканты используют смычки, карандаши, ключи, бумагу и другие подручные средства для достижения нестандартного звучания гитарного саунда, который является основой звучания RE123+. Резюме: необычно, атмосферно, загадочно…
Author: Costas