Review
Minacious Webzine

Look I like Sludge and Stoner, but this is not really for me. It’s most likely the vocals, someone’s trying to become Anselmo, what the fuck, did he just scream “Hostile”? Anyway this is probably a good album if you like Stoner and Sludge, they’re quite heavy, with some groove, there are some good riffs here and there but this is to much Stoner and Sludge for me, I can’t really explain it, I just don’t like it.

Author: Mordant

Review
Metal.de
7/10
13.09.2010

Die Liste der Vorbilder dieser holländischen Band birgt Namen wie FU MANCHU, QUEENS OF THE STONE AGE und KYUSS, womit der stilitische Rahmen von FLOODSTAIN schon ganz gut abgesteckt ist. Ein bisschen Early-SABBATH-mäßige Stoner-Riffs kommen noch hinzu, und fertig ist ein durchaus ansprechendes Underground-Scheibchen für alle, die bereits jetzt mit der Zunge schnalzen.

“Slaves To The Self Feeding Machine” tritt den Beweis an, dass man auch mit einem hörbar geringen Budget ein amtliches Brett zimmern kann – manchmal sogar gerade deshalb. Die Songs klingen wie in einem Zug im Proberaum eingezimmert, haben trotz aller fehlenden Perfektion enorm viel Durchschlagskraft und versprühen somit ein überaus sympathisches Live-Feeling. Im Grunde ist jeder der sieben Songs (plus eines recht speziellen Bouns-Tracks) es Wert, mal durch eure geschätzten Lauscher geblasen zu werden. FLOODSTAIN sind schon jetzt erstaunlich vielseitig und wissen sowohl mit Härte und Aggression (“Death Proof”, “Ice Pick Lobotomy”), als auch mit interessanter Melodieführung zu begeistern (Titelsong, “Suicide Pep Rally”). Angetrieben wird jeder Songs von einem tonnenschweren Groove und herrlich tief gestimmten Wüstenriffs, die auch die eingangs erwähnten Bands kaum besser hinbekommen würden. Selbst ein siebenminütiger Song wie “The Slumbering Titan Slayer” bietet genügend kompositorische Substanz, um die Spielzeit voll und ganz zu rechtfertigen. Und da bei alledem noch die eklatante Spielfreude der Band durchschimmert, kann man von einem rundum gelungenen Lebenszeichen sprechen, dessen Unbekümmertheit mitreißt.

Wenn FLOODSTAIN auf diesem Level weitermachen, und wenn sie es schaffen, ihren ungeschliffenen Charakter zu bewahren, dann könnte hier etwas äußerst Wertvolles heranwachsen.

Author: Heiko

Review
Stereo Inviders
7.5/10
12.10.2010

Con “Slave To The Self Feeding Machine” gli olandesi Floodstain giungono al loro quarto album: un lavoro che conferma senz’altro le buone qualità di questa band stoner dal sound molto americano, se si considera che le loro sonorità rimandano direttamente ad acts come Fu Manchu, Kyuss e Queens Of The Stone Age, ma che presenta tuttavia anche evidenti influenze dei Motorhead, sia nel riffing che nella voce sporca e roca del cantante, che a tratti ricorda appunto quella di Lemmy. I Floodstain realizzano dunque sette brani energici e carichi di groove, che non lasciano adito a dubbi riguardo la loro predilezione per lo stoner, specie se si ascoltano le prime tre tracce. Tuttavia, costituisce un’autentica sorpresa la quarta traccia, “The Peace Within”, con il quale la band spiazza decisamente l’ascoltatore, proponendo un pezzo thrash molto aggressivo. I Floodstain ritornano invece decisamente su sonorità stoner con “The Slumbering Titan Stayer”, un brano molto vario e ben riuscito, nel quale la band affronta vari cambi tematici e lascia intravedere qualche venatura blues: senz’altro uno degli highlights del disco. In questo stesso brano, il cantato inizialmente è più pulito e tendente alla melodia: un approccio di questo tipo lo si ritrova anche su “Crooked Teeth Stoner”, mentre “Suicide Pep Rally” riprende nuovamente in qualche passaggio elementi thrash. Di fatto l’album si conclude qui, perché l’ultima traccia, “Suicide Bonus” altro non è che un pezzo dove si sentono voci parlate ed effetti sonori vari, che non aggiungono granchè all’album. Bel disco, comunque, che mette davvero in mostra una band dalla buona personalità.

Author: Elio F

Review
Gitarzysta Magazyn
4/10

Zakładam, że rozpoznawalność Floodstain w Polsce oscyluje w granicach błędu statystycznego. Szczerze mówiąc, nie wydaje mi się, by “Slave To The Self Feeding Machine” zmieniło coś w tym temacie. To drugi album Holendrów, i drugi wydany w barwach BadMoodMan Music, choć kapela może pochwalić się jeszcze jakimiś innymi, wcześniejszymi materiałami, które wydała własnym sumptem. Debiutu nie słyszałem i, biorąc pod uwagę jakość recenzowanego albumu, raczej nie mam czego żałować.

Oddajmy głos wytwórni. Jej zdaniem, Floodstain, podążając drogą wytyczoną przez Fu Manchu, Kyuss oraz Queens Of The Stone Age, tworzy muzykę dobrze wpisującą się w kanon gatunku. Z drugiej jednak strony, dzięki mocnym kawałkom, mają dokładać do tego standardu niewyczerpalne pokłady energii i wyróżniające się, porywające riffy.

Tego typu spostrzeżeniom mówię zdecydowane ‘nie’. Przede wszystkim, zestawienie bohaterów tej recenzji z wymienionymi wyżej nazwami to spore nadużycie; to jak określić kosiarkę mianem samochodu, tylko dlatego, że obydwa wynalazki mają cztery koła i silnik benzynowy. Pomijam różnicę wielu klas, wystarczy tylko pobieżny kontakt z recenzowanym albumem, by przekonać się, że muzycznie to niestety zupełnie co innego. Inne brzmienie, nie ten feeling, nie te emocje. Kanon stoner rocka jest zupełnie gdzie indziej, a Holendrzy nie zbliżyli się doń nawet na odległość rzutu tulipanem.

Otwierający album “Deathproof”, oparty na ciężkiej pracy gitar i zdradzający wyraźną fascynację Panterą czy Exhorder, jest jednym z jaśniejszych punktów krążka. Zresztą, wokalista ‘jedzie’ Anselmem przez cały czas, z rzadka tylko sięgając po Crowbar (“Suicide Pep Rally”). Następny “Icepick Lobotomy” również wyróżnia się na plus. Oparty na klasycznym riffie, zbliża się momentami do charakterystycznej estetyki Church of Misery, choć porównania tego lepiej nie brać dosłownie. Gdyby pozostała część “Slave To The Self Feeding Machine” została utrzymana w podobnym stylu, byłoby przyzwoicie. Niestety, dalej jest tylko gorzej. Pierwszy zakalec to nijaki i mdły “Slave To The Self Feeding Machine”, do którego twórcy, chyba przy pomocy młotka, dodali kuriozalną solówkę na zakończenie oraz zagrywki podpatrzone w Korn. Instrumentalny “Jawbreaker (The Peace Within)” to najmocniejszy moment albumu, ale trwa ledwie dwie minuty i właściwie do reszty materiału pasuje jak kwiat do kożucha. “The Slumbering Titan Slayer” wyróżnia się jedynie kilkoma nutami zapożyczonymi od Black Sabbath, co nie jest najlepszym osiągnięciem, zważywszy, że trwa ponad siedem minut. Z kolei słodki refren “Crooked Teeth” zawiera wszystkie elementy, jakich nie cierpię w takim graniu. Kawałek ostatni, “Suicide Bonus”, składa się wyłącznie ze zniekształconych głosów osób prowadzących rozmowę przez radio oraz dźwięków karetki i skraca muzyczną zawartość tego i tak niezbyt długiego krążka o ponad cztery minuty.

Ten bardzo niespójny album obrazuje jedynie schizofrenię twórców, którzy nie mogli najwyraźniej zdecydować się, co właściwie chcieliby grać – nowoczesne łamane rytmy, muzykę do podskakiwania na koncercie czy radiowe refreny. Jest tu wszystko, co połączone razem smakuje niczym ogórki z dżemem, na pewno jednak nie zawiera niczego, co można by określić mianem “stoner”. Szczerze mówiąc, Floodstain brzmi (oczywiście nie pod względem produkcji) niczym amatorskie pobrzękiwania licealistów. Zabłądziłem kiedyś do sali gimnastycznej pewnej szkoły, gdzie małolaty udzielające się w kilku kapelkach urządziły sobie koncert, zapraszając na niego kumpli, dziewczyny i rodziców. To, co wtedy usłyszałem, nie odstawało zanadto od poziomu prezentowanego przez Holendrów. Na zakończenie pozwolę sobie raz jeszcze zacytować wytwórnię, która twierdzi, że “Slave To The Self Feeding Machine” może być przyjemnym odkryciem dla wszystkich fanów gatunku. Ja za tę przyjemność (wątpliwą) jednak grzecznie podziękuję.

Author: Szymon Kubicki

Review
Lords of Metal
7/10

Floodstain komt oorspronkelijk uit Hellevoetsluis, maar heeft de grijze Holllandse luchten verruild voor de Spaanse zon. Ondertussen is het tamelijk standaard stoner geluid geïnspireerd door Fu Manchu en Kyuss zoals dat klonk op ’Dreams Make Monsters’ vervangen door een grimmiger sound. Op ‘Slave To The Self Feeding Machine’ wordt uit een ander vaatje getapt. Het is meer NOLA wat de klok slaat nu – Down is ineens een goede vergelijking.

Een en ander resulteert in zeven prettig voortrazende tracks waarbij op ‘The Slumbering Titan Slayer’ een rustpunt is ingebouwd. Even wordt dusdanig veel gas teruggenomen dat de veertigtonstruck die Floodstain tot dat moment was bijna tot stilstand komt. Maar dan gaat de rechtervoet weer naar beneden. Het tempo gaat weer omhoog, evenals het volume en langzaam maar zeker komt de vaart er weer in. Wel blijkt op weg naar het einde de beperking van het nieuw gekozen format. Het is wel heel erg veel van hetzelfde en dan ook nog eens heel erg volgens het grote Phil Anselmo songbook. Na zeven nummers is het op, er volgt nog een niet op de tracklist genoemd achtste nummer, maar dat mag eigenlijk geen naam hebben. Wat straatgeluiden en andere willekeurige geluiden rekken de cd nog een minuut of vier. Deze nieuwe koers van het ooit Zuid-Hollandse maar nu Spaanse trio is veelbelovend, maar ze zijn er nog niet. Het biedt wel de nodige perspectieven voor de toekomst.

Author: Jan-Simon

Review
Mroczna Strefa
8/10

Czy Hiszpania kojarzyła się Wam dotąd ze stoner rockiem czy stoner metalem? Podejrzewam, że nie. Co nie oznacza, że w tym gorącym kraju słynącym z walk byków czy flamenco ludzie nie słuchają BLACK SABBATH lub im podobnych zespołów i nie gra się w ciężki, ale przy tym stosunkowo melodyjny sposób. Bo FLOODSTAIN to zaskakująco dobrze radzące sobie z taką materią trio w składzie: Jozz, Bobysan i Vesso. Klasyczny line-up, to i klasyczne dźwięki, opatrzone masywnym i czytelnym brzmieniem. Można bez obaw przywołać w tym miejscu wspomnianych już Sabbathów, KYUSS, QUEENS OF THE STONE AGE, FU MANCHU, DOWN i nasze CORRUPTION. Hiszpanie grają tylko na pozór prosto, do przodu i wręcz przebojowo (jak np. w numerze tytułowym), ale jeśli wsłuchać się na przykład w takie “The Slumbering Titan Slayer”, to okazuje się, że umieją też poimprowizować, pokombinować, wpleść różne psychodelicznie brzmiące detale czy wręcz bluesowe odniesienia, łamać rytm, a przy tym nie zapominać, że stoner rock i stoner metal mają bujać, wciągać słuchacza w pewien trans i zachwycać fajnymi motywami oraz kilkutonowym ciężarem. FLOODSTAIN umie dorzucić od siebie sporo żywiołowej energii, wokalista układa ciekawe linie melodyczne, ale i zaryczeć potrafi. Tu i ówdzie odzywa się w muzykach gorąca krew, a więc co za tym idzie – nawet death metalowe fragmenty się zdarzają. Przoduje w tym instrumentalny “The Peace Within”, który jest poniekąd żartem, ale można w tym momencie użyć sformułowania, że to już stoner death metal hehe. O dużej wartości tej płyty świadczy fakt, że słucha się jej lekko, przyjemnie i nawet nie wiadomo kiedy docieramy do ukrytej ścieżki pod numerem 8, która jest trochę niepotrzebną, dźwiękową relacją z jakiegoś wypadku, tudzież morderstwa. Zawsze jednak można odpalić krążek od początku.

Author: Diovis

Review
Aristocrazia
29.11.2010

Dall’Olanda un buon act di stoner/metal, è questo che sono i Floodstain e “Slave To The Self Feeding Machine”, loro nuovo lavoro, non è che l’ennesima conferma di come questo tipo di sound stia vivendo un periodo d’oro.
Le influenze già dal primissimo passaggio on air vi risulteranno abbastanza semplici da individuare, se infatti i Sabbath non possono mancare, la direzione desertica/southern di Kyuss e Alabama Thunderpussy sembra sia la più adatta a inquadrare lo svolgimento di brani che sanno darsi sia a momenti più catchy, sia ad altri notevolmente più duri e metallici alle volte forse troppo avendo poco senso all’interno di un platter simile “Jawbreaker (The Peace Within)”.
Sono una formazione ancora in fase d’assestamento, non si può negare che pur avendo un suono quasi da sala prove la musica faccia il proprio dovere, pezzi come “Deathproof” (figlia dei Down) e “Icepick Lobotomy” da sole forniscono un quadro generale di quello che i ragazzi sono capaci d’offrire: adrenalina, devozione al genere e una buon piglio, caratteristiche genuine che da sole non bastano per fare un disco di valore ma che supportate come in questo caso da più brani di discreta fattura danno forma a una visione complessiva della storia che va ben oltre una stirata sufficienza.
Le due canzoni chiamate in causa non sono quindi le uniche da evidenziare, vi sono un altro paio di episodi che per quanto classicamente ricollegabili a mezzo mondo possiedono il proprio perché, vedasi la bella “The Slumbering Titan Slayer”, “Crooked Teeth” col suo ritornello catchy da canticchiare e “Suicide Pep Rally” la cui prestanza e l’assetto del riffing, diviso fra il creare melodia e veri e propri solchi, rendeno interessante.
“Slave To The Self Feeding Machine” è un album che va avanti trascinato dall’entusiasmo che i Floodstain riescono a trasmettere, devono sicuramente migliorare soprattutto dal punto di vista della cura apportata al settore produzione, ciò non toglie che il platter si faccia ascoltare con piacere e gli appassionati dello stile mettendolo su passerebbero del tempo in compagnia di buona musica, li si attende al varco sperando in una successiva conferma, per ora: stoner on air!

Author: Mourning

Review
Femfogacs
8.9/10
28.11.2010

A holland Floodstain tíz éves lett, mivel a 2007-es Dreams Make Monsters kapcsán némi infot elpötyögtettem (csekkold a lap alján), így kihagyom a dolgok ecsetelgetését. Szóval a srácok három év után új anyaggal döntötték be a penészes mosókonyha oldalát. A nagy csattanás, vastag és vaskos iszap térhódítása követi, mély szárnycsapásokkal ereszkedni igyekvő hasis és egyéb könnyed illegalitásba temetkező származékok kísérnek utunkon, melyben részesei lehetünk a Crowbar, Down féle mezsgyéknek.

Visszahallgatva az előző lemezt, az ember két dolgot vesz észre; egy taggal kevesebb van illetve sokkal vastagabb, durvább, vaskosabb és komplexebb zenét tolnak. A szinte teljesen instrumentális The Peace Within valójában súlyosabb doom-death tornyokat bont meg, míg a nóták többségében ott vezekel a fentebb említett két nagy név mellett a Black Sabbath féle lélek-fűzér, a Doors és a ’70-es évek mocskos rock zenei mélyrepülései, nem is beszélve a Kyuss és Queens Of The Stone Age préselte őszi enyészetről… Remek dallamokat kapunk melyek később is a fejünkben ragadnak, néhol már-már bluesos lüktetések metszik fel a megtébolyult Lenny Kravitz vénákat, a kitóduló vér fertőzött a réges-régi rock’n’roll-lal, a stoner doom húzásokkal és egy nagy adag rothadással. A címadó annyira dallamos, hogy lényegében rádióban zene is lehetne, ha a refrének haragjából visszavennének, a Crooked Teeth meg egy igaz COC és Alice In Chains féle lázadás, nem is beszélve a Suicide Pep Rally eszement döngöléséről!

A hangzás remek, a külsőségek puritánok, a booklet pedig gyakorlatilag egy fotó és egy köszönet lista, maga a korong fényesen nyomott – kicsit pixeles, míg maga a borító matt papírra fektetett színes lázadás. Érett és igényes stoner cucc ez, változatos koncepciókba merítve rozsdás kupáját, az uralkodó halott, a méreg oszlik és a főtanácsos trónra ülve új fejezetet nyit a jelen történelmében.

Author: haragSICK

Review
Headbang
6/10

Dalla fredda Russia, sotto la bandiera della BadMoodMan, ecco arrivare i Floodstain con questo Slave To The Self Feeding Machine, un lavoro di Stoner Metal nudo e crudo, ignorante e cazzone quanto basta per risvegliare gli animi più grugniti e birraioli.
Nella sua mezz’ora ci propongono brani di varia durata, dai 2 minuti ai 7, dimostrando una certa maneggevolezza nella forma canzone, calcando al 100% una linea stilistica che non prevede grosse sperimentazioni di sorta. “Semplicità” è una parola che piace ai nostri, unita ad un groove molesto, strafottente, vocalizzato da una voce ruvida ed abrasiva, da vecchio motociclista cappellone e barbuto. Tuttavia ci è anche concesso qualche apertura più “raffinata” e studiata, senza abusarne troppo però, non sia mai. Le chitarre sono pastose ed il gain facile, il basso è grosso, inquietante, sempre presente, e la batteria è quasi nascosta alle volte dietro al forzuto lavoro dei cordofoni, davvero smaniosi di attenzioni.

Brani come Deathproof e The Peace Within ve la faranno vedere l’indole irrequieta dei Floodstain, mentre Ice Pick Lobotomy e Crooked Teeth risulteranno un po’ più festaiole e spensierate, riuscendo poi a coadiuvare assalti Metal e melodie Rock in The Slumbering Titan Slayer, il brano più lungo e stratificato.
Un lavoro senz’altro onesto, senza grosse pretese, e sicuramente non esente da pecche (tipo il ritornello di Crooked Teeth, oggettivamente piuttosto brutto da sentirsi), che tuttavia si pone su un pericoloso limbo, tra “l’utile e l’inutile”.
Bisogna infatti ammettere che i brani non hanno traccia di vera genialità ne di grandi balzi qualitativi, ma non sono neanche catastrofiche porcherie, lasciandosi ascoltare tutto sommato con piacere. La soggettività qui potrebbe essere essenziale per decretare la sufficienza o l’esilio, buttando la questione su una mera questione di gusto.

Non tutto è da buttare dunque, anzi, ma tuttavia questo The Self Feeding Machine non sarà nulla più di quello che appare: una godibile – ma piuttosto innocua – mezz’ora di Stoner Metal senza fronzoli.

Author: Norther

Review
Doommantia
6/10
07.11.2010

This is the new album from Dutch Stoner Metallers Floodstain and this album is titled “Slave To The Self Feeding Machine” and its released on BadMoodMan Records which is an part of the Solitude Productions crew from Russia. Its great to see this label expanding in the way it is at the moment, from a mainly Gothic/Death Doom label, they are now bringing in many varied styles from within the Doom and Stoner Metal genres. Floodstain are another band brought into the melting pot and while they are from the Netherlands, their style is very Americanized Stoner/Sludge in the vein of Kyuss, Fu Manchu, Queens Of The Stone Age, Alabama Thunderpussy and Down. Speaking of Down, the vocals here are very much at times in the vein of Phil Anselmo and musically they have an similar type of beefy grunt to the guitar sound. When all is said and done however, the band seems to be copying rather than trying to re-invent anything which is not always a bad thing if its done well.

Some songs stand out more so than others, “Deathproof” and “Ice Pick Lobotomy” have a fair amount of aggression and attitude with some great riffage and “Suicide Pep Rally” has some interesting melody lines that make that particular song stand out from the rest. However the other tracks lack anything to write home about, there is nothing terrible either but the phrase “Going Through The Motions” kind of applies here although they do conduct themselves with a lot of passion and energy. Early Sabbath-esque type of riffing is used here and there to break up the songs and to create some additional mood and there is some powerhouse grooves in places. Too often though they seem to be playing it safe (The Peace Within) or not making the most out of good ideas (The Slumbering Titan Slayer). There is still more than enough infectious grooves, melodies and heavy, chunky Sludge-Rock to make this better than average but you can’t help but feel something is missing.

Apart from the obvious use of various cliche’s, the album also suffers from an production point of view. The vibe is that of a rehearsal room more than an actual recording session and the playing lacks a certain tightness which harms the overall power of the songs. While I feel they have a way to go to compete with the bands that obviously influenced them, they certainly have produced a decent album but have the potential to do much better in the future. The guitar work is good as is the vocals but the drumming lacks a lot of power which is a large part is due to the production and to a smaller degree is down to a lack of dynamics within the drumming style itself. “Slave To The Self Feeding Machine” is just a little bit better than your average Stoner/Sludge band and that is about all I can say about it really

Review
Darkside
8/10
17.12.2010

Трое взрослых мужиков из Голландии, объединившиеся под названием Floodstain играют гремучую смесь стоунера (шутки про связь «укуренного» рока и родины музыкантов не будет), альтернативы и «классического» рока, и повествуют про то, какая хреновая жизнь, и про то, что только добровольное расставание с нею поможет приблизить свет в конце туннеля. А еще они, если не ошибаюсь, поминают Троцкого и обстоятельства его смерти в песне «Icepick Lobotomy». При этом на своем новом, пятом по счету альбоме «Slave to the Self Feeding Machine» музыканты, так и не последовавшие своим собственным советам, вполне себе живы, бодры и даже веселы.
Семь тяжеленных, заряженных энергией композиций, не разменивающихся по мелочам на тоскливые зависания и унылые сопли, плюс экспериментальный (оттого и бонусный) трек, повествующий о том, что бывает, когда самоубийство все-таки совершено (состоит он из визга сирен и переговоров полицейских по рации, испанский язык которых не позволяет разобраться в обстоятельствах произошедшего, но, судя по интонациям, забирать чье-то тело в морг все-таки придется). Саунд предельно уплотнен и местами довольно грязен (в данном случае это очень хорошо), низко настроенные гитары гудят, жужжат и лязгают, жирный бас от напряжения периодически срывается на хрип, ударник с монотонностью взбесившегося метронома долбит по барабанам, а вокалист яростно выплевывает вместе со словами слюну и брутально ревет в микрофон – этот стандартный, на первый взгляд, набор «юного рокера» Floodstain используют весьма оригинально, переключая в нужном месте и нужное время виртуальные рычажки настроения, и не забывают перемежать скоростной чёс отсылками к хард-року. Также голландская (хотя вроде как обитающая в данный момент в Испании) троица походя топчется на блюзовом поле и демонстрирует таланты на поприще альтернативы, убирая за пояс МТВишных скейтеров с наушниками в ушах, и показывая, как надо делать музыку так, чтобы мозги закипали и кровь бурлила. Музыка не для интеллектуальных посиделок, конечно, но не назвать ее «классной» очень трудно.

Author: Maeror3

Review
Heavy Impact
6/10
18.01.2011

Quale è la soglia oltre la quale i dettami stilistici devono cedere il passo alla personalità, per non rischiare ombre compositive votate al plagio? È con questo interrogativo che mi piace aprire l’analisi di questo nuovo album degli olandesi Floodstain, act dedito ad un corposo ibrido da Stoner e Metal che nell’occasione di questo nuovo “Slave To The Self Feeding Machine” appare alquanto influenzato dai Down di Phil Anselmo. Certo i classici Fu Manchu e Kyuss fanno ancora da esempi nella produzione della band, ma in questo nuovo lavoro si fanno strada elementi più aggressivi e monolitici, che penalizzano leggermente il groove, e che lasciano, in molti dei brani presenti il retrogusto Southern Metal della band già citata.

Naturalmente tale accostamento va preso unicamente come piccola referenza, perché con tutta la buona volontà gli olandesi sono distanti anni luce dall’intensità dei Down, e gli otto brani presenti in questa release sono qui a dimostrarlo. I brani in questione pur formalmente ottimi, non riescono a donare quelle sensazioni di “vissuto” così presenti nei vari padri del genere. E dire che quando la band decide di liberarsi dai propri riferimenti sonori e dedicarsi maggiormente a quello sente regala delle buone sensazioni, come in “The Slumbering Titan Slayer”. Per il resto, l’album è da inquadrare in quello che può essere definito “esercizio stilistico”, ovvero, i Floodstain sono una progenie poco indipendente della matrice Stoner, e questo fa si che l’album a volte risulti forzato e con poca ispirazione.

Sperando che la band, in futuro osi di più e dia libero sfogo a sé stessa e non abbia paura di uscire fuori dai canoni del genere, chiudo questa recensione con un voto che non va oltre una gentile concessione di sufficienza.

Author: Andrea Angelino

Review
Froster
5/10
04.01.2011

Floodstain исполняют классический стоунер метал с рок-н-рольной бесшабашностью, присущей этому стилю, грувовым звучанием, грязноватыми увесистыми риффами и экспрессивным, гранжевым вокалом. Пожалуй на этом характеристику данного диска можно заканчивать, поскольку материал качественный, но слишком уж стандартный и вторичный. Конечно, о хитах речи не идёт, но всё-таки звучит всё чересчур уж обыденно и безыдейно. Да и наличием атмосферности альбом не может похвастаться. Понравится альбом разве что упёртым стоунерщикам.

Author: Rover

Review
Antichrist zine 11/2011
7/10

Yeah, Netherland’s sludge rockers FLOODSTAIN returned with the new album, interesting, let roll this. Previous stuff I like so there weren’t any thought if this new one will be good. So after listening to these eight songs I got the point that musicians are not give up and continue spread its own visions regarding music. Each song is something like massive, shredding yet vortex hell. Made with great distorted guitars, fat bass lines and massive drumming together with various vocals their music sounds like some unreleased album from the past. Would you headbang during playing of this album? For sure you’ll do, but be prepared for tempo-changes and various killing thresholds. Pretty often there in my memory raised bands like PANTERA or MACHINE HEAD, in spite of they have different music, I found parts of aforementioned bands in “Slave To Self…” (mainly in rhythmical structure). There are no many words needed, all is possible to overview by just couple words – like – massive, rough, catching, driving and pressing. Ah sorry, I forgot to add – twisted! I’m sure every fan into sludge/Southern rock will be pleased without any doubts. So if you ready to give your ass kicked – look for FLOODSTAIN’ new album and be ready to sick chainsaw. For fans of KYUSS and FU MANCHU.

Review
Maelstorm
5.6/10

Slave to the Self-Feeding Machine sounds like a bunch of burly, sweaty, working-class guys playing bluesy, raunchy heavy metal. Floodstain perform their task competently, and their album’s sound is properly realized. With that said, there isn’t much to get excited about, as the album’s personality and songs are decent (with at least one half-baked song that is either a bit of an intentional joke or a flub that was made the most of), but not more.

Author: Roberto Martinelli