2010
12.20
12.20
Format: CD
Release Date: 20.12.2010
Country: Brazil
Genre: Funeral Doom
The third album of a Brazilian band demonstrates the further progress of the musicians. Six epic tracks featured on the album are filled with deep tragic passion created by solid guitar sound and rich keyboards. Dense sound and interesting melodies distinguish the album among their other works. Piano interludes, mid-tempo fragments and clean vocals make the new album of HellLight an outstanding example of funeral doom death metal.
Tracklist:
1. The Light That Brought Darkness
2. Downfall Of The Rain
3. Soaring Higher
4. Children Of Doom
5. The Secrecy
6. Beneath The Light Of The Moon
Review
Diztorted
01.03.2011
Прям «мурашки по коже» от живости и реалистичности доносящихся из колонок тягучих, мрачных, давящих гитарных риффов и, в целом, древнейшего дум-металла в духе Candlemass, Solitude Aeternus, Tristitia иже с ними. Как давно это было, как мощно это звучит и сейчас! Звук ныне, конечно, уже гораздо мощнее, клавиши на несколько порядков богаче сэмплами, но эти блага технического прогресса в данном случае нисколько не осовременивают музыку, ибо основа – она задаёт настрой, и всё в ней, а не в атрибутах как таковых.
На данном альбоме чистый вокал, претендующий на оперный, конечно не дотягивает до незабвенного Мессия Марколина, и не изобилует тонкими приёмами исполнения, но сильный, весьма уверенный и, что также важно эмоциональный. Он делит роль с хрипяще-сопящим вокалом, который тут тоже весьма уместен.
Атмосфера альбома – эзотерика, тайное «другое» знание, мрак. Эх, «добрая» старая Европа..! Чего стóят хотя бы логотип с замечательно изображённым адским свечением букв (особенно первой из слова «Hell») и не менее адской пентаграммой; тексты, пронизанные отчаянием и горечью утраты смысла жизни.
Мелодизм создаётся гитарными жанровыми риффами и обильными клавишами, которые порой строги и классичны (пианино), камерны (орган), а порой атмосферны и расширяют звучание металл-секции. В общем, всё так, как и должно быть в хоть и sympho, но metal’е!
Вынужден отметить, что альбому не хватает более ярких моментов (мелодий, ритмов, риффов и пр.), и он немного однообразен. В некоторой прямолинейности и тягучести тут может показаться funeral metal, но только «показаться»!
Ценителям и любителям жанра рекомендуется!
Author: Valentii
Review
Froster
8/10
04.08.2011
С таким названием как HellLight играть разве что блек или дез, но как оказалось бразильцы извлекают из своих инструментов скорбные звуки тягучего и мрачного дез дума, перемешивая жёсткий гроулинг со стонущим чистым мужским вокалом. В этой музыке легко заблудится и потерять нить мелодии, потому как она льётся без конца и без начала, по крайней мере складывается именно такое впечатление. Хмурые и атмосферные клавишные партии, как правило идут фоном, но иногда и выходят на передний план, добавляя красоты звучанию, которое между прочем отлично записано. Да и с техникой исполнения у ребят всё отлично. Просто ещё один великолепный образчик дез дума, который должен непременно понравится всем ценителям сего стиля.
Author: Rover
Review
Imperiumi
4.5/10
04.04.2011
on kaikin puolin synkeähköä ja hidastempoista tunnelmoivaa metallia, jonka itse määrittelisin tarkemman genrettelyn puutteessa funeral doomiksi. Levyn nimi on myös varsin runollinen ja puhutteleva, mutta siihen ne kiinnekohdat ja varsinaisesti kiinnostavat piirteet uhkaavat tämän levyn kanssa jäädäkin.
Itse ihmettelen välistä useinkin, että minkähän helllvetin takia näidenkin, periaatteessa äärimmäistä doomin alagenreä edustavien yhtyeiden täytyy kuulostaa näinkin nyyhkyileviltä ja vaikertavilta: missä on se äärimmäinen koko ihmiskunnan olemassaoloa tukahduttava synkkyys ja lovecraftiaaninen pimeys, mitä itse odotan varsinkin tältä doomin tyylisuuntaukselta? Enemmänkin yhtye kuulostaa juuri niin keino-ihmisvihaiselta ja tekosynkeältäkin, kuin mitä pahimmillaan tämän genren edustajilta on jo tottunut odottamaan. Musiikillisesti yhtye ei juurikaan yllätyksiä tarjoile, eikä todellakaan mitään äärimmäisen mustan sielunmaiseman musiikillisia ilmentymiä ole varsinkaan luvassa, tälläkään levytyksellä. Lauluissa on sentään jotain vaihtelua aivan standardi-funeral doomiin verrattuna, sillä yhtye käyttää sekä perinteistä murinaa että puhtaita, välistä jopa oopperamaisen korkeilta laulettuja puhtaita lauluosuuksia. Nämä puhtaat laulut itse asiassa edustavat koko levyn mittakaavassa sitä parasta antia.
Kappaleet itsessään tuntuvat soljuvan melko tehokkaasti toisesta korvasta sisään ja toisesta ulos, jättämättä mitään sen kummempaa vaikutusta suuntaan tai toiseen. “…And Then, The Light of Consciousness Became Hell…” ei ole mitenkään erityisen epäinspiroitunut tai huono tapaus, se on vain jotenkin kaikkinensa valju ja mitäänsanomaton esitys.
Author: Heikki Puuperä
Review
Hardsounds
7.8/10
08.02.2011
Sei lunghissimi brani che si prodigano ben oltre i 10 minuti in solenni afflati doomesque caratterizzano questo ‘And Then, The Light of Consciousness Became Hell…’, nuova fatica del combo carioca attivo da ormai più di un decennio. Ricco di pathos, di possenti sferzate chitarristiche e di tappeti di tastiere che ne potenziano l’epicità, il disco ha l’unica pecca in una ritmica praticamente inchiodata non solo lungamente sullo stesso tempo – e fin qui poco male considerato il genere – ma soprattutto di una linearità sconcertante. Per fortuna le composizioni hanno intensità da vendere, drammaticità fuori dal comune, ed un classicismo che ne spezza la tensione emotiva grazie ad intrusioni di piano davvero adeguate. L’ottima produzione – che non lascia mai indietro alcuno strumento – suggella un lavoro dall’incedere imperioso e dal sostrato mistico, come se fosse un’opera scritta per devozione. E nel caso degli Helllight c’è da giurarci che l’unica divinità presa in considerazione è il “carro solare”, mentre la sofferenza che emerge dalle note simboleggia il peso dei secoli trascorsi dopo la conversione forzata. Esoterico per vocazione, ‘And Then, The Light of Consciousness Became Hell…’ rappresenta anche la progressione stilistica della band brasiliana, ora alle prese con un aggregato di melodie che in passato trovava meno spazio, e lascia risiedere definitivamente, finalmente, i nostri tra i grandi del settore.
Quando a Sau Paulo, Brasile, a regnare è l’oscurità.
Author: Andrea Punzo
Review
Zero Tolerance
5/6
Orthodox funeral doom with the added advancements of soaring-to-the-heavens / spiraling-into-the-abyss leads and pious clean vox that do the same…oooh, it feels so good to be alive, so dead. You can smell the sulfur, too!
Review
The Streets
5/10
11.02.2011
Den brasilianske duoen er et nytt bekjentskap for min del, men har altså holdt på siden begynnelsen av 2000-tallet. Hvis du tar en titt på diskografien under her røper den ene platetittelen hvilken sjanger vi befinner oss i og da av den meget symfoniske varianten. Det er seks låter her og 78 minutter med musikk, noe som faktisk er usedvanlig mye selv til gravferdsorkestre å være. Synthen spiller altså en vesentlig rolle i musikken til HellLight og bidrar både på det atmosfæriske plan (som teppesynth i bakgrunnen), det stemningsmessige plan (a-korsynth) og det instrumental plan (i form av melodier og variasjon i lydpaletten). Ikke den mest kreative bruken av synth jeg har hørt, til tross for at den teksturerer komposisjonene på en bra måte og gir dem dybde.
Gitarene er som oftest henvist til lange og drønnende powerchords. Velkjent triks for denne typen aktører og det funker helt ok, men selve lyden er for vepsete for min smak. Soloene oppfattes også som unødvendig «dillete», på en amatørmessig og lite kreativ måte. De står ikke oppført med trommeslager på denne utgivelsen og sjøl om Myspace-siden deres krediterer en gjestetrommeslager, mistenker jeg dem likevel for å ha brukt trommemaskin på skiva. Ikke noe galt i det hvis det er gjort riktig, men de har enda litt å gå på når det gjelder selve programmeringen. (Skulle jeg bomme fatalt her og det faktisk er en trommeslager som har gjort jobben bør han gå i skammekroken, hehe…)
Det som skiller bandet fra en del andre band er bruken av ren Doom Metal-vokal. Den er tidvis noe sur, men når tonene sitter gjør den seg godt i lag med musikken. Bare synd at låtmaterialet, sett under ett, blir kjedelig i lengden. Det er kanskje ikke anledning for de helt store krumspringene innenfor sjangergrensene til Funeral Doom, men det er plenty av band som fikser dette bedre enn HellLight. Sjøl om «…and Then, the Light of Consciousness Became Hell…» nok ikke blir liggende særlig lenge i spilleren etter at denne omtalen er ferdig, vil jeg likevel ikke avskrive bandet helt, for de gjør såvisst mye bra også. Blir ankepunktene rettet opp til neste gang kommer de garantert til å ta et sjumilssteg kvalitetsmessig.
Author: Rune
Review
Funeral Wedding
5/5
O ano de 2011 está sendo um dos mais promissores para o cenário doom que há tempos não se via. Talvez pelo anunciação de que o mundo acabará em dezembro do ano que vêm, então muitas bandas nacionais e internacionais estão se empenhando em fazer verdadeiras trilhas sonoras para o final dos tempos.
Veja o caso do HellLight, que há alguns anos vem nos brindando com grandes trabalhos e chegou nesse ‘and Then, The Light of Consciousness Became Hell’, atingindo o ápice de sua maturidade sonora. Com melodias extremamente depressivas, coesas e com uma atmosfera pesada, deixando o mais sorumbático ouvinte apreensivo e em dúvidas se dá cabo a vida logo ou espera até o término do cd.
The Light that Brought Darkness já nos dá uma prévia do que o disco todo nos reserva, e gostaria de citar duas coisas nessa faixa. A primeira, além das belas melodias e partes climáticas de teclado/piano, os vocais limpos de Fábio me lembraram a mesma forma que o saudoso Dio costumeiramente fez em sua carreira, numa ênfase maior em seu último material com o Heaven and Hell. A segunda é a parte final da música que me trouxe a mente a faixa Blood and Iron do Bathory, onde Quorthon meio que preparava o terreno para depois envolver o ouvinte em sua grandiosa melodia.
Downfall of the Rain vem dando continuidade a essa depressão sonora, trazendo uma dose recheada de teclado e vocais sinistros sendo acompanhados por um baixo pesado e preciso.
Soaring Higher segue na mesma linha das faixas anteriores, mas aqui ao fechar os olhos dá até para imaginar Dio sendo encarnado e cantando essa faixa, poderia ter sido a faixa mais funeral doom que o baixinho poderia ter gravado. E para fechar a faixa com um grand-finale, temos um clima que precede o solo sendo tocado com uma guitarra sem distorção e que realmente nos surpreende pelo bom gosto.
Children of Doom, essa música é sofrida, aqueles vocais sussurados, parece um obsessor falando la dentro de sua mente doentia, lhe fazendo recordar de sua infância e das vezes que você se sentiu rejeitado seja lá por qual tenha sido o motivo, e que deixaram marcas em sua vida.
The Secrecy dá uma aliviada na depressão, ou quem sabe você já não consiga mais se deprimir por estar no fundo do poço, mas essa faixa possui uns climas que consagraram o Bathory tornando-a também uma faixa boa.
Beneath the Light of the Moon vem para encerrar o disco e consequentemente com a vida do cidadão, se é que terá forças para levantar após sua alma ter deixado seu corpo para deixá-lo apodrecer em vida.
Amantes de funeral doom podem ir com gosto nesse cd, que com certeza não sairá de seu playlist por um bom tempo, para os não tão familiarizados, vão com calma, porque eu não me responsabilizo por vocês.
Review
The Executioner Zine
7/10
14.03.2012
Desde nada más y nada menos que Sao Paulo (Brasil) procede este trio llamado HellLight, formado en el año 96, y que hasta este álbum había editado una demo y dos otros larga duración. Viniendo apoyados por el sello ruso Solitude Productions podía imaginarme más o menos por donde irían los tiros, aunque su portada dejase dudar si se iban hacia el Black Metal, pero no me equivocaba.
HellLight tocan Doom Metal, dentro de la rama extrema del género, pero sin llegar a pasarse en la monotonía de sus composiciones, guardando un aspecto bastante sinfónico, que evidentemente me ha hecho pensar en sus compatriotas Mithological Cold Towers (al fin y al cabo son del mismo estado), aunque haya diferencias de por medio. Se nota que les gustan tanto las viejas bandas británicas precursoras del género como el sonido finlandés por la combinación entre un Doom Death aplastante y las melodías y atmósferas que provocan los teclados, pero al mismo tiempo tienen una tendencia algo más, digamos, épica, aún dentro de su eterna calma contenida, y aquí y allá se me asoman algunas influencias de bandas clásicas como Solstice o Bathory, aunque en absoluto sigan esa tendencia a nivel compositivo.
El mayor problema para digerir “…And Then, the Light of Consciousness Became Hell…” en todo caso lo veo en que se trata de seis temas que no bajan de los doce minutos, y el disco marca una duración de hora y casi veinte minutos, con lo que mantener la atención cuesta un poco. Y a mi modo de ver las cosas tal vez se deba porque no terminan nunca de explotar de una manera colosal y brutal, si no que apenas provocan algunas subidas de intensidad que desembocan en ese aspecto algo épico.
Un disco para tomarse con mucha tranquilidad y adentrarse en sus luces y sus sombras, aunque hay que ir con cuidado con no perderse entre ellas.
Author: Jeroni Sancho