Save 43%

S:t Erik - From Under The Tarn (CD)

psychedelic doom metal, Solitude Productions, Solitude Productions
List price: 419.92 Р
239.95 Р
You save: 179.96 Р (43%)
Price in points: 400 points
SP. 029-09 x
In stock
Debut full-length album "From Under The Tarn" is a brilliant first step of a Swedish doom metal band S:T Erik towards the top of the genre. The music is mainly inspired by bands like Ufomammut, Sleep, Om, Electric Wizard and High On Fire. But the combined influences of the members" previous engagements (ranging from death metal and stoner to post-rock), extensive use of spacey synthesizers and something as rare as a talented vocalist, result in an interesting sound, quite unique to the genre. Psychedelic doom metal filled with dense riffs performed by S:T Erik is an outstanding discovery for adepts of the genre.

1 Goddess 6:58
2 The Search 11:33
3 Your Highness 9:08
4 Black Wall 7:17
5 Swan Song 13:39

S:t Erik
Artist Country:
Album Year:
From Under The Tarn
psychedelic doom metal
CD Album
Jewel Case
Solitude Productions
Cat No:
SP. 029-09
Release Year:
Country Of Manufacture:

Drogendoom par excellence. St. Erik mögen offenbar Electric Wizard, OM und YOB. Sie vermengen doomiges Blei, Stoner-Riffs, abrupte Dynamiksprünge und hohen Klagegesang zu fünf in der Regel überlangen Spacetrips, von denen der Elfminüter "The Search" in jede Sammlung des Psychedelic Doom gehört.

Author: ta
Deaf Sparrow

Sweden’s S:T Erik demonstrate that the US doesn’t have a monopoly on stoner/sludge metal. This is a thick and trippy slab of psyched out doom in the vein of Sleep and Electric Wizard. During their darker moments, S:T Erik sound closer the apocalyptic sounds of Neurosis. The album is loaded with groovy, buzzing riffs that absolutely hook you and get your head banging. Mats Norman’s synths add kaleidoscope of spacey beeps and buzzes. Erik Nordström’s voice sounds similar to that of a young Ozzy Osbourne, giving a dark, bluesy edge to the album. The heavy grooves are complimented with some elegant clean passages that explore dreamy landscapes (i.e. “The Search”). Other times, these gentile landscapes slowly build toward gargantuan slabs of sludge (i.e. the middle of “Black Wall”.) Overall the album contains a diverse spectrum of sounds that allows the basic sludge format to constantly renew itself. Recommended to those who like their sludge on the weirder side (those who are fond of Zoroaster will especially enjoy this).

It is time to play catch-up again with another album that was released and disappeared under the radar without hardly one ever hearing it. The band is the obscure S:T Erik who released this album titled 'From Under The Tarn in 2009. They got a few reviews, if that and I haven't read about them since. The band is still together as far as I know but they are one hell of an elusive, mystery band. When this was released, I thought they would be huge in the underground. You see, this album is a psychedelic doom fans wet-dream come to life. They take the influence of Electric Wizard, Ufommamut, Om, Acid King and Sleep and give it some serious treatment. One thing I do know about them is bassist and vocalist Erik Nordström is the bands center point, backbone, and from all reports is the one behind all of the band songs and these tunes are killers. They lack originality maybe, but there is so much cosmic, down-tuned goodness to the grooves on 'From Under The Tarn' that it is hard but not to get a massive head-rush over this act.

A lot of bands have the same influences as these guys but S:T Erik really take only the very best of elements from each band to use as ingredients for their doom pieces. Basically this is stoner, psychedelic doom with lashings of trippy synths, long hypnotic instrumental sections, but when they really get the groove on, it is some of the most infectious stoner doom you will ever hear. The band also have a sense of individuality that is unique to them even though they are mining a fairly limited genre of music. This no more obvious than what you hear on the opening track, 'Goddess.' This is a mesmerizing example of how to be extremely heavy and insanely catchy at the same time. There is an odd vibe too to this track as you could almost mosh to it in a stoned-out slow-mo kind of way, its hard to explain but this tune is like psychedelic, almost violent head-banging kind of doom that has a tempo and feel that is simply, crazy good fun to listen to. One of the trademarks to the songs on this album which also appears in this opening track is soon as you think it is going down the road to generic, jammy stoner-doom, the band takes a detour and takes you somewhere else again. The twists and turns come when you least expect it.

'The Search' takes the band into the land of wide-open psychedelic instrumentalism. This tune ups the strangeness factor a few notches and it becomes a heavy dose of mesmerizing, lovecraftian jammy rock. It also has a female/male duet vocal which gives it yet another unique element and as the track progresses, you could swear this is a completely different band from the one that opened the album. Without a doubt, S:T Erik are not exactly original but they are diverse as this track demonstrates. The key instrument to a lot of this is the synthesizer but it is played with pure class and never sounds cheesy or just simply tacked on as it does in a lot of other bands. It is also the instrument supplying the atmospheric edge that this album strives on. Without it, the album would be lacking. For example, the bass-work is average and can be called overwhelmingly basic at times and the use of two guitar players doesn't add-up to much if listened to on their own but put all these elements together and the end product is amazing.

'Your Highness' has a feeling of attention deficit disorder about it; the song is ever-moving, changing, and reinventing itself and just as well as these songs are quite long. There is only 5 tracks that range from 7 to 14 odd minutes of psychedelic-doomy splendor. 'Your Highness' is more of the same style but yet again, doesn't sound like anything else on the album. This is the track that Om fans will most likely gravitate to, very trippy, ambient, and has a trance-like atmosphere. 'Black Wall' is even more Omish with hypnotic grooves and a vibe that creates total anxiety for the listener; this track really puts you on the edge on your seat. If there is a problem, it would be some of the instrumental sections are a bit too extended for what its worth and that point really hits home in the album closer; the almost 14 minute 'Swan Song.' The frustrating part of this track is its opening few minutes are kind of tedious with too much emphasis on atmospheric sparseness. 'Swan Song' does become a monster track a few minutes in and to its ending though with some mesmerizing musicianship on display.

One word of warning now; this album is mostly slow, I mean really SLOW. Think of Sleep's Dopesmoker and you will get some idea of the tempos that are featured on this release. However, if you are like me and love the monolithic crawl of such albums as the Sleep classic, you will dig the trance-like grooves and mesmerizing atmosphere. This is the kind of album that Electric Wizard should be making these days, it is atmospheric, psychedelic, droning, and above all else HEAVY. One thing that will bug some folks is the synths; one reviewer describe it as "taking a camp of stoned hippies from the 70's, jamming them into an arcade hall consisting of nothing but old Asteroid games and with Black Sabbath as the soundtrack." I don't know about you but that sounds kind of cool to me! 'From Under the Tarn' has its flaws but when it's at its best, you will be hard pressed to find a better psychedelic-doom album.
Doom Smoker

S:T Erik to w zasadzie taka kapela znikąd. Ot, kilku szwedzkich młodziaków, próbujących zmieszać fascynację Black Sabbath z miłością do Sleep, psychodelii i piwa. Z miejsca wymieniłbym ze czterdzieści podobnych kapel. Panowie nie są w ogóle znani, żaden z nich nie nosił basu za Leifem Edlingiem. Równie dobrze mogłaby to być ekipa z łódzkich Bałut, czy poznańskich Jeżyc. A jednak nagrali płytę na poziomie, który każe chylić przed nimi czoła. Nawet jeśli nie w geście pokornego poddania, tylko by docenić wrażenie, jakie robi ich muzyka.

O co więc się rozchodzi? O wysokiej klasy stoner/doom osadzony zarówno w ciężarowym sludge, jak i post rockowej przestrzeni. Co prawda, daleki od doskonałości prekursorów gatunku, ale zdecydowanie odleglejszy od charakterystycznej dla takiego grania nudy. Na trwającej ponad czterdzieści minut płycie "From Under The Tarn" mamy zaledwie pięć utworów, które możemy podzielić na dwa typy. Z jednej strony jesteśmy raczeni przez średnio-tempowe „ciężarowce”, brzmiące niczym skrzyżowanie Black Sabbath i Sleep, uzupełniane atmosferyczną delikatnością OM, a nawet bardziej eksperymentalnymi pomysłami w stylu Cult of Luna. Z drugiej strony, dostajemy dwa monumentalne walce, z których aż bije uwielbieniem dla Włochów z Ufommamut. Tym co wyróżnia "Świętego Eryka" z grona kopistów jest doskonałe wyczucie nastroju i głos wokalisty.

Wokalista jest materiałem na parę osobnych zdań. Nie raczy nas typowym dla tej muzyki gardłowym charczeniem połączonym z medytacyjnymi szeptami i barwą głosu będącą czymś w rodzaju połączenia Ozzy’ego Osbourne'a i Messiaha Marcolina. Erik Nordstrom, który pełni także funkcję basisty, nie ma w sobie jednak zgrzytliwości lidera Black Sabbath i operowego zadęcia „primadonny” w habicie. To po prostu głos pomiędzy. Muszę przyznać, że bywa irytujący, szczególnie kiedy w szybszych utworach przeciąga jękliwie frazy, ale jednak jest charakterystyczny. Ponadto świetne dostosowuje się do klimatu wolniejszych numerów, gdzie doskonale współgra z ponurą atmosferą kreowaną przez gitary. A jego duet wokalny z nieznaną mi panią w "The Search", to prawdziwa psychodeliczna poezja.

Reszta panów także nie próżnuje. Gitarzysta w zależności od potrzeb ładuje z porządnie przesterowanego pieca lub ogranicza się do pojedynczych dźwięków nadających muzyce S:T Erik, osobliwie intymną atmosferę. Mocne, ambientowe bębny i długie frazy syntezatora kształtują mocno wkręcające tło wychodząc czasem na pierwszy plan, jak to ma miejsce choćby w połowie "Your Highness". Pisałem już, że utwory są świetnie skonstruowane. Nie wchodzi mi w zasadzie tylko "Black Wall", gdzie panowie za bardzo starali się nagrać drugiego "Dopesmokera". Klejnotami koronnymi płyty są oba walce. Ponury trip w "The Search" przegrywa jednak z majestatycznym zwieńczeniem albumu w postaci "Swan Song", w którym stutonowe riffy kontrastują z pojedynczymi dźwiękami, między którymi Erik wyśpiewuje swoje litanie smutku. Ten naprawdę emocjonujący kawałek kończy się długą transową partią, której pozazdrościliby im wszyscy, od Anglii aż po Włochy.

Warto przyjrzeć się tym młodziakom i patrzeć jak ich twórczość rozwinie się w następnych latach. Tak dojrzały debiut może być zapowiedzią rozwoju naprawdę bardzo ciekawej kapeli. Widać, że chłopaki włożyli w tą muzykę mnóstwo pracy i pasji, bo od "From Under The Tarn" aż kipi od emocji. Tym niemniej zespół będzie potrzebował znaleźć własną niszę w obrębie mocno już wyeksploatowanego trójkąta stoner-sludge-doom. Jak na razie dostaliśmy jedynie rewelacyjne danie, ale z wielokrotnie już używanych składników.

Author: Zeno
Forgotten Path

What a weird name... Clearly, I didn’t know what to expect when I first saw this. Someone on the internet hinted that this might be referred to Erik IX of Sweden who was a king briefly during the 12th century. Also the name of the vocalist is also Erik, so it is hard to guess, which Erik has more relevance in this case. Anyway, S:T Erik is the name of this young Swedish band, which plays some sort of Stoner/Doom Metal frequently compared to Electric Wizard, OM, High on Fire, Ufomammut, etc. S:T Erik did one three-song demo, “Upsala”. “From Under the Tarn” is their debut full-length.
The album kicks in with a rather straight, traditional stoner groove manner. The first song, “Goddess”, starts rather plainly and doesn’t hold too much surprise just yet before it reaches the second half. Then there comes a clean and spacey section. Such sections are very prevalent throughout this record. The music starts to float very freely and becomes a lot more atmospheric. The further it progresses, the more it disintegrates into a psychedelic and strange voyage complemented by some interesting keyboard parts and reverberating Post-Rock’ish tremolo strands. Groovy heaviness emerges occasionally, thus increasing intensity of the atmosphere and almost compels you to headbang slowly in accordance. The vocal parts are very vivid and well-performed here. A vocalist sings in what I would call a shouting manner. The voice is kept high all the time and frankly, at times it becomes a bit annoying, though it is rather sparse most of the time. On the second song, “Search”, two voices (male and female) come into harmonious unity, but not quite in unison. This track has some kind of sense of Ethereal immateriality to it.
Generally, the songs are pretty much mashed up together, and at times it is hard to follow which track you are listening to. This record could be compared to a desert; it is vast and monotonous, but not in a bad sense. The monotony actually results in a psychedelic effect here. It is somehow dark, but not oppressive, meandering most of the time, sometimes almost in hypnotizing manner. “From Under the Tarn” is a very atmospheric and trippy album. It’s like the music takes listener’s minds to some strange places and leaves it drifting there in contemplation. I’m sure many would give in to this.

Author: Skol
Pavillion 666

Quoi de mieux en cette fraiche période de fin d'année pendant laquelle tombent du ciel toutes sortes de choses (neige, pluie, gros bonhomme tout rouge...) qu'un bon album en provenance d'un pays où les gens ne sont pas paniqués au moindre flocon laiteux? Ils savent rouler sur la glace, les suédois... ils craignent pas le froid, eux... ils savent s'amuser parce qu'ils ont du sang viking... et S:t Erik, ils savent planer, eux.

S:t Erik est un quintet formé il y a à peine 3 ans, empruntant son nom au Saint patron de la Suède, Saint Erik (au vue de sa biographie, pas le moindre rapport entre sa vie et la musique du groupe). C'est leur premier album, « From under the tarn » chez Solitude productions qui est arrivé chez moi en fin d'année 2009 avec son étrange pochette. Cet œil à la pupille dilatée exprimant la surprise ou la peur... abus de substances ou examen proctologique non voulu par des petits hommes verts? Sans doute un peu des deux à l'image de la musique des suédois entre psychédélisme et voyage inter sidéral. Car musicalement, S:t Erik est le digne héritier d'une tradition stoner ancestrale rodée au poignets des Cathedral, Queens of the stone age et autres Kyuss, puisant ses sources dans les œuvres séminales des rois sabbathiens. J'avoue que la formule a depuis été largement retournée dans tous les sens, mais S:t Erik est parvenu a y apporté sa touche personnelle de belle manière. Pour imager, prenez le plus heavy d'Electric wizard et plonger le dans un bain de Star trek ou de « 2001, l'odyssée de l'espace » et vous aurez un petite idée de la riche ambiance qui se dégage de cette soucoupe. Outre les classiques guitare, basse, batterie grasses et plombée, les claviers prennent ici une grande place, apportant par moult effets une atmosphère de voyage galactique. Vents solaires, pluie d'astéroïde et autre vibrations de trous noirs, S:t Erik nous attire dans le néant pour nous faire planer à 10 000. Les longues compos s'étirent, économisant bien souvent le chant pour laisser place aux expérimentations sonores. Quelque chose du dernier Neurosis, un feeling à la Hawkwind, une lourdeur toute sabbathienne entre grosses guitares et plans feutrés, S:t Erik a trouvé sa formule dès son premier album. Cet album ne s'écoute pas en fond, mais bien calé dans son canapé, avec une ferme volonté de suivre son orbite autour du subconscient, des étoiles pleins les yeux comme sur la pochette. Bon voyage, envoyez moi une carte.

« From under the tarn » pourrait être la bande son des nouvelles les plus sombres de Van Vogt ou Asimov. Ambiance spatiale pour rythmique plombée, S:t Erik défini sa vision du psychédélisme. Le stoner évoque souvent le désert poussiéreux, cette fois ci, l'environnement est tout aussi désert mais bien plus haut, froid et vide. Bienvenue dans le spatial stoner. Vers l'infini et au delà!

Author: Oceancloud
Legacy Magazine #69

Seltsamer Bandname, dazu noch der Slogan “Doom-
Metal.Ru” auf dem Backcover – ist der mit 6:58 Minuten
vergleichsweise kurze Opener ‚Goddess’ Margot Honecker
gewidmet und der final gewimmerte ‚Swan Song’ des Fünf-
Trackers dem schon früher verstorbenen Erich? Zum Glück
nicht – das Label ist zwar russisch, die Band indessen aus
der europäischen Doom-Nation Schweden, die mit Count
Raven, Candlemass und Sorcerer alleine schon mehr als
genug für das Genre getan hat. Ein Blick ins Booklet zeigt
unspektakuläre nächtliche Sternenhimmel-Aufnahmen
und sehr minimale Texte. Welcher Doom-Schule gehören
die Debütanten also an, die keinen der drei Songs ihres
„Upsala“-Demos neu bearbeitet haben? Doom Death
läst sich angesichts des wenig melodischen, aber doch
klaren Gesangs ebenso ausschließen wie die epische,
majestätische Variante. ‚The Search’ vertraut nicht einmal
durchgehend Heaviness, sondern fängt beinahe jazzig leicht und sphärisch an. Wären S:T ERIK Deutsche, könnte
man es Krautrock-Doom nennen, so darf man begierig die
Eigenbezeichnung Space Doom aufgreifen. Nach fast vier
Minuten schält sich aus einem Crescendo tatsächlich eine
erste Strophe voll kläglich-leiernden Gesangs. Spannender
als Erik Nordströms Pseudo-Ozzy-Gejammer sind die
spacigen Sound-Effekte, die von der arg primitiven Riffund
Rhythmusstruktur ablenken, welche zwar auf einen
hypnotischen Effekt abzielt, dafür dann aber doch etwas
zu seelenlos ist. Schon klar: Doom lebt zu einem gewissen
Maß von Monotonie und Tristesse – vor allem aber von seiner
mitreißenden Kraft und von geschickten Variationen einer
zunächst simplen Basis. Genau das fehlt „From Under The
Tarn“ beim erfolglosen Versuch, Neurosis-Sound-Wände
nachzubauen. Die ‚Black Wall’, welche sich immer wieder
auf Drums und Bass reduziert, imponiert eher.

Author: BTJ

Этот Эрик явился к нам с проповедями из тех же краев, что и Святой Витт, Преподобный Странный, Электрический Колдун, а также иные им подобные святые и чудотворцы, вооруженные электрогитарами и Словом, что родилось в пучине хард-рока семидесятых и несомо в мир все новыми и новыми проповедниками. И пусть звездные времена культа уже давно прошли, для его адептов это ровным счетом ничего не значит, и они продолжают заполнять все новые и новые страницы в кажущейся бесконечной книге своего Святого Писания. Очередной чистый лист этого фолианта с каменной обложкой уверенным почерком заполнил своим дебютным альбомом шведский квинтет из города Уппсала. Квакающие гитары, психоделическая синтезаторная атмосфера, «хипповый» вокал, намеренно грязноватый саунд – stoner / doom в исполнении S:T ERIK выглядит живой иллюстрацией на тему рок-классики. Но при этом в тексте нет-нет, да встречаются намеки на то, что на дворе все-таки конец первого десятилетия XXI века, а не эпоха счастливых «детей цветов». В первую очередь, это, конечно, жесткость звучания, благодаря которой шведы так и не дадут своему слушателю расслабиться на всем протяжении своего альбома. Во вторую – отчаянная безысходность лирики, которую вполне можно было использовать любым депрессив-блэкерам. В третью… Нет, пожалуй, третьей очереди не будет. В остальном S:T ERIK вполне успешно и добросовестно устанавливают каменный гнет над насыпанным еще в незапамятные времена курганом, прочно замуровывая ваше тело в неподъемном саркофаге, одновременно отправляя душу в бесконечные странствия в психоделическом космосе. И если первая песня альбома несет в себе какие-то сомнения в избранном музыкантами пути, то чем дальше разворачивается полотно, тем мощнее оказываемое им воздействие. “Your Highness” уже можно демонстрировать в качестве образца жанра, “Black Wall” обрушивается на ваши плечи неподъемным грузом отчаяния, а “Swan Song” окончательно вырывает душу из тела, отправляя ее в полет по бесконечным измерениям психоделии. Шведы не демонстрируют филигранную технику, не поражают оригинальностью, не открывают новых горизонтов – они просто и надежно делают свое дело, кладя еще один камень в пирамиду жанра. И строительству этому пока не видно конца.
(Диск предоставлен компанией “Solitude Productions”).

Author: old man

"Кто вы?"

– Я Эрик! – крикнул самозназванец, открыв глаза, в очередной раз, невинно ими похлопывая.

"Ладно, это не правда, но откуда вы?"

– Смотрите я из Швеции. Я, не уверен, но, кажется, где-то во мне пять человек, и они играют хорошую музыку и иногда бывают в космосе. Я появился совсем недавно, всего около трех лет назад, но уже успел выпустить этот альбом на российском лейбле.

"У Вас есть приметы?"

– Какая примета может быть у медлительной, грузящей и неподатливой машины, путешествующей в пространствах космоса, в пустоте над нами. Загляните мне в глаза, там все запечатлелось, все звезды и солнца. Вязкие, медленные риффы впечатляюще тяжелых гитар с басом образовывают монументальную стену звука, отдающую бодростью stoner и возрастом traditional doom. Эта стена так высока, что ее можно только перекричать, подняв голову и выплескивая звуки в небо, с тембром немного похожим на классиков Black Sabbath. Мы не привыкли делать из инструментов грязь – наша походка уверенна, громоздка, но чиста по звуку, каждый шаг вы услышите в совершенстве. А самым занятным может оказаться звучание наших синтезаторов, которое более чем нетипично для подобного рода музыки. Когда другие инструменты играют музыку, наш синтезатор работает космическими и компьютерными эффектами, раскрывая сознания слушателю и сознание слушателя.

"Чем вы занимаетесь?"

– У нас здесь пять песен. В них вы не найдете очевидной слабины. Они могучи, неторопливы и в тоже время динамичны. Действие сконцентрировано на центробежных, нерушимых риффах. Мы не рассчитываем на один рифф на всю композицию, это слишком мало. Необходимо помещать мрачноватые атмосферные отрезки баса и акустики, раскрывающие глубины нашего космоса. Звездами мерцают скромные мелодичные вкрапления в монолите звука, звучащие чаще всего отдаленными звуками высоких колебаний вселенных. Солнечный ветер клавишных эффектов сносит вас с определенного пути, выбранного в пустоте черной сферы, чтобы вы потерялись в дымке созвездий. От него разливаются волнообразные частоты, наполняя последние пустые углы сознания, и доводя звучание до идеальной плотности. Две первые песни это нечто разгоняющееся, летящее и недвижимое одновременно, бетон из которого прорастает знание космоса. "Your Highness" настоящий бенефис клавишных, которых в первой песне, к примеру, было не так много. Здесь нам удается быть более стремительными, не меняя размеренного темпа, как и на "Black Wall" лазеры которых, безуспешно пытаются подрубить каменные ноги гитар. Ну а последняя композиция, это медитация растворения, отрубающая ваши провода окончательно. Пусть мы не блистаем как отдаленные звезды вселенной, но вас впечатлит.
"Ясно, пройдемте в участок."

– Но я же Эрик, – снова вскричал самоназванец.

"И, тем не менее, штраф за хранение психотропных препаратов и легких наркотических средств вы оплатите, даже если вы Эрик..."

Author: Maliceth aka Алк.
Gitarzysta Magazyn

S:T Erik wyskoczył jak diabełek z pudełka. Zupełnie niespodziewanie, za sprawą znakomitego debiutu, rozgościł się wygodnie w sludge/doom metalowej szufladzie. Wygląda na to, że Szwedzi to prawdziwi patrioci. Jeśli bowiem najbardziej oczywiste skojarzenie dotyczące ich nazwy nie jest mylne, oznacza to, iż wzięli ją od Świętego Eryka, ex-króla, patrona Szwecji pochowanego w Uppsali.

A właśnie z tego miasta pochodzą bohaterowie recenzji. Inna sprawa, że w Sztokholmie jest także szpital okulistyczny im. Świętego Eryka, na okładce krążka zaś znajduje się nic innego jak ogromne oko właśnie. O co by tu jednak nie chodziło, nie ma to większego znaczenia, bo najważniejsza jest przecież muzyka.

"From Under The Tarn" to już nieco starsza nowość, a właściwie ubiegłoroczna staroć, którą przegapiłem w nawale przesłuchanych płyt. Dziwne, że szef Solitude Productions nie przyznał się wcześniej, że posiada w katalogu tę oto perełkę. Może dlatego, że nie jest to wydawnictwo typowe dla rzeczonej wytwórni. Stylistyczna wypadkowa dźwięków charakterystycznych dla Yob i przede wszystkim Ufomammut, to klimaty nieczęsto eksploatowane przez rosyjski label. Ja zaś za takie granie, zwłaszcza stojące na odpowiednim poziomie, dałbym się pokroić. Szkoda więc by było, gdyby krążek ten przepadł gdzieś w tłumie nowych albumów, które w przeważającej mierze zupełnie niepotrzebnie zaśmiecają rynek. "From Under The Tarn" to natomiast muza najwyższej próby.

Oczywiście, do wymienionych powyżej nazw trochę jeszcze Szwedom brakuje. Materiał nie charakteryzuje się aż tak miażdzącym ciężarem, nie jest też równie niepokojąco mroczny, w stylu, który Yob opanował do perfekcji. Trudno mówić tu również o jakimś innowacyjnym podejściu do komponowania, bowiem kapela korzysta raczej ze sprawdzonych wzorców. Robi to jednak w znakomitym stylu i z tego względu debiut S:T Erik zdecydowanie dowodzi ogromnego potencjału muzyków. Jeśli zespół po drodze gdzieś się nie rozjedzie czy w inny sposób nie pogubi, może jeszcze ostro namieszać. I szybko przypuścić szturm na ekstraklasę gatunku. Co więcej, już na tym etapie Szwedzi mogą zawstydzić niejednych wyjadaczy, dłużej od nich zadomowionych na doom/sludge’owym podwórku.

"From Under The Tarn" cechuje się bardzo wysokim poziomem słuchalności oraz jest dość mocno, jak na tę stylistykę, zróżnicowana. Balans pomiędzy doomowym ciężarem i postrockowym (używam tego określenia w dużym uproszczeniu) klimatem wyważony został idealnie. Słychać, że kapela nie pozostawia niczego przypadkowi; całość jest dopracowana, a każdy kawałek stanowi odrębną historię. Weźmy na przykład taki jedenastominutowy, doskonały (a zarazem mój ulubiony) "The Search", w którym niby nic się nie dzieje, a tak naprawdę utwór aż kipi od emocji i niesamowitego klimatu. Właśnie umiejętność tworzenia specyficznej, transowej atmosfery to najmocniejszy atut kapeli. W tym momencie zespół mocno zbliża się do twórczości Ufomammut, zwłaszcza że podobnie jak Włosi bardzo chętnie (a może nawet chętniej) korzysta z różnego rodzaju kosmicznych efektów. Space doom? Jak najbardziej. Nawet wokal Erika Nordströma (jeszcze jeden Erik), przepuszczony niekiedy przez rozmaite miksery, momentami bardzo przypomina manierę śpiewu (ale nie krzyku) Urlo.

"The Search" w żadnym razie nie oddaje jednak w pełni złożoności recenzowanej płyty. Otwiera ją na przykład równie mamuci "Goddess", ciężki, masywny, z lekką nutą stonerowego feelingu, co nadaje mu całkiem przebojowy charakter. Jest bujający "Your Highness" ze znakomitymi wokalami i niemal ambientową środkową częścią, przerwaną gwałtownie przez nawałnicę ciężkich gitar. Tego kawałka na pewno nie powstydziłby się Yob. Na zakończenie zaś kolejny klimatyczny, ponad trzynastominutowy "Swan Song" z długimi, ascetycznymi fragmentami opartymi na wokalu i oszczędnie używanych partiach perkusji i basu. Nie ma tu zamulaczy, zanudzaczy i wypełniaczy. 100 % czystej, znakomitej muzy. Od teraz niecierpliwie czekam na następcę "From Under The Tarn", który - mam nadzieję - potwierdzi klasę Szwedów.

Author: Szymon Kubicki
Write a review