Lorelei - Угрюмые Волны Студеного Моря (Gloomy Waves of the Cold Sea) (CD)

gothic doom death, BadMoodMan Music, BadMoodMan Music
466.67 Р
Price in points: 700 points
BMM. 062-13 x
In stock
The first full-length album from the Russian band Lorelei which found their unique way in the vast genre of gothic doom death metal. Inspired by art of Renaissance and Romanticism (in particular, by the poetry of the Protorenaissance representative Francesco Petrarca) the musicians filled the tracks with the airiness of professional female soprano interwoven with the gloom of low growling and melodic guitar riffs at the background of keyboards. The growl is performed by E.S., the leader of the band Who Dies In Siberian Slush, while drum parties are performed by Vladimir Lyashkov known for Decay Of Reality and Beheaded Zombie (he also took part in “Emanation of Hatred” by Revelations of Rain). The album was recorded at «Primordial studio» (Abstract Spirit, Comatose Vigil, Who Dies In Siberian Slush, Revelations of Rain); mastering was performed by Jerry Torstensson at Dead Dog Farm Studio (Saffle ,Sweden). Thus, the talented musicians present beautiful material being an implementation of their ideas having roots in gloomy waves of cold sea!

1 Intro 2:03
2 Холод Безмолвного Зимнего Леса… 7:10
3 Тенью Безликой… 7:45
4 Угрюмые Волны Студеного Моря… 5:43
5 La Vita Fugge E Non S'Arresta Un'Ora… 2:14
6 Не Ведая Темных Пределов Печали… 7:33
7 Холодный Призрачный Рассвет… 5:29
8 Рай Потерян… 7:26
9 Outro 1:54

Artist Country:
Album Year:
Угрюмые Волны Студеного Моря (Gloomy Waves of the Cold Sea)
gothic doom death
CD Album
Jewel Case
BadMoodMan Music
Cat Num:
BMM. 062-13
Release Year:
4 627080 610378
Country Of Manufacture:

По степени тяжести я бы сравнил эту команду с AMORPHIS образца 1994 года. Но если у финнов основной изюминкой являлся чухонский фолк, то в случае россиян этой изюминкой является вокалистка Ксения Михайлова - ее оперный, хорошо поставленный голос идеально вписывается в суровый, "студеный" doom metal, который играет группа. Несколько коробит слух немного грязноватый гитарный саунд, я бы лично предпочел некоторую большую прозрачность звучания, но с другой стороны, если вспомнить опять " Tales from the Thousand Lakes" от знаменитых финнов, то там тоже предпочтение было отдано шведскому дэтовому гитарному саунду. Другое дело, что тогда особого выбора у AMORPHIS не было, как и у многих других команд двадцатилетней давности, и дальнейшие их альбомы подтвердили тот факт, что шведский саунд с подобной атомсферной и эмоциональной музыкой имеет не много общего… Но у LORELEI свои взгляды на звук, которые стоит уважать, или не слушать их альбом. Как бы там ни было, не совсем оптимальный выбор звучания совсем не повод для того, чтобы проигнорировать этот действительно классный альбом.

Author: Thrashmentor
Mroczna Strefa

Tego typu zespoły często wzbudzają we mnie nieco mieszane uczucia. Z jednej strony bardzo sobie cenię gothic/doom'owe rzeczy powstałe lat temu kilkanaście w różnych częściach świata, a z drugiej ta stylistyka wypaliła się już dość dawno temu na tyle, że mało komu udało się nagrać coś interesującego w ostatnim czasie. Do rosyjskiego LORELEI podchodziłem więc trochę jak kot do jeża, ale moje obawy były z lekka płonne, bowiem już pierwsze minuty debiutanckiego pełnograja moskiewskiej ekipy uspokoiły mnie, że nie jest to kolejna banalna pozycja wykorzystująca aktualnie wzmożone zainteresowanie smutną, doom metalową muzyką. Owszem, jak wiele im podobnych, czerpią garściami z dokonań MY DYING BRIDE, co owocuje podobnie pociągniętymi liniami gitar i nieśpiesznym tempem praktycznie wszystkich utworów, ale oprócz tego mamy tutaj ciekawie zapodany koncept 'pięknej i bestii' w warstwie wokalnej. Gitarzysta Aleksiej Ignatowicz operuje niedźwiedzimi rykami i od czasu do czasu stosuje melodeklamacje (część z nich jest - nie wiedzieć czemu - w języku włoskim), a uzupełnia go śpiewająca operowo i niezwykle czysto (a to, jak wiadomo, nie zawsze przytrafia się w takich przypadkach) Ksenia "Serafima" Michajłowa. Jej popisy nie rażą w żaden sposób i nadają melancholijno - metalowym dźwiękom niewymuszonego, klasycznego charakteru i pomimo tego, że nie są żadnym novum, to mogą się spodobać na przykład tym, co dobrze odbierają stare wydawnictwa THEATRE OF TRAGEDY, PENUMBRA, WITHIN TEMPTATION czy nawet NIGHTWISH. Mimo tych skojarzeń, LORELEI nie stara się przypodobać publice ładnymi piosenkami, a dzięki miksturze melodyjnych gitar, orkiestralnych gitar, stylizowanych na muzykę klasyczną brzmień skrzypiec i wiolonczeli oraz doom/death metalowego ciężaru mogą zainteresować również fanów Brajdów, DRACONIAN czy nawet tych, co lubują się w symfonicznym doom/death czy funeral doom metalu. Kawałki nie są złożone z bliźniaczo do siebie podobnych kombinacji dźwięków, a kilka naprawdę urzeka, choć z czasem wkrada się na płytę trochę powtarzalnych motywów, co warto by uwzględnić przy tworzeniu następnego materiału.

Author: Diovis
Convivial Hermit #7

How many ways are there to say tactfully that an album brings nothing new to a genre before one could be picked at for bringing nothing new to the reviewing landscape? By now I must be way past the point of having exhausted every possibility, which is kind of sad for all parties involved… Maybe a band like Lorelei deserves a younger reviewer, one whose ears haven't been bombarded beyond sanity with the post-Velvet Darkness they fear wave of "beauty vs. beast" gothic doom/death. Because in all honesty listening to Lorelei's debut album with the anagram title (I'll crack this one, I swear!) is far from being a punishment - with the exception of the terrible but luckily short-lived Christmas ballad half way through. The level of musicianship is on pars with what that scene generally offers, meaning nothing overly technical but a sure feeling for sleek, candlelit atmospheres of longing and harmless brooding. The production meets every standard you could ask for, creating a powerful alchemy between guitars and keyboards. The drums could have used a tad more lubricant from the guy behind the mix: the snare hits sound a bit blunt and dry, nothing serious though. Speaking of beauty/beast duel, Lorelei stretches the gimmick to new extremes, having hired a trained soprano to counterbalance the male protagonist, who in turns growls in such a low and strained manner one pictures him bent double on the mic, his lips resembling a trombone mouthpiece. There is something totally exaggerated with this particular contrast, and though it does not bother me much, I imagine how it could sit a bit heavy on some people's stomachs. At the end of the day, Lorelei is an agreeable enough companion to spend a crossing with, but alas the desire to hop back on board is close to zero. Most of the blame lies on me since, again, I've been sick of the style since before the Chicago Bulls' last title, but even considering, this album is short of a key element to warrant a slightly prolonged relationship with my ears: memorable songs. The reason why Theatre of Tragedy's above-mentioned milestone album (I'm not going to say "masterpiece" because, you know...) and Tristania's first two albums gained justifiable acclaim in their time is because they had songs that stuck with you, melodies that claimed a spot in your subconscious, to unexpectedly resurface from time to time in your brain fifteen years later... All things this album lacks completely, being about as safe, paper-thin and uneventful as a Valentine's day at the movies. I get more emotional watching the commodities report on Bloomberg TV than sitting through these 45 minutes. OK I'm making it sound worse than it actually is, and I don't mean no disrespect (yo), and in fact maybe the band might just be your thing, especially if not a day goes by without you cursing Nightwish for dumping Tarja Turunen: Lorelei's singer is at least as good!

Author: BG

Lorelei a neve a Rajna partján emelkedő óriási sziklatömbnek, amiről a legendákban szereplő csodás hangú, a hajókat vesztükbe csalogató szirént is elnevezték. Innen választott magának nevet az orosz gótikus death/doom metal zenekar, melynek első nagylemezét kaptam kézhez. Ha valaki azonnal hátrahőkölt a gótikus jelzőtől, megnyugtatom, nem vidám áriázásban utaznak az oroszok, hanem egy lemondó, fagyos operát rántottak fel a kiadványra, kemény gitárokkal, gyomorból bugyborékoló mély hörgéssel és drámai pátoszt eregető női énekkel. Párhuzamként egyedül a korai Theatre Of Tragedy (nekik is van egy Lorelei c. szerzeményük) lemezeket tudnám felhozni, azzal a különbséggel, hogy itt mindent oroszul kapunk, de hasonló felfogásban alkot még a szintén orosz Aut Mori (erről Nagaarum kolléga írt egy hasonló kritikát itt, amit félelmetes módon akár át is másolhattam volna a neveket leszámítva) és az ukrán Symphonian is manapság.

Multikulturális ember lévén nemhogy haragudni tudnék a nyelvezetért, hanem egyenesen kuriózumnak tartom a lemezt, mert a nyelvezetnagyon sokat hozzátesz a dalok hangulatához. Ksenia "Serafima" Mikhaylova hangjával átjött a határokat ledöntve a fagyhalál előtt álló testet megborzoló utolsó meleg vérfröccs, ami a szívet éri, mielőtt jégbe burkolózik, a hideget árasztó dallamok és gitártémák pedig igazi felfrissülést jelenthetnek egy ilyen szörnyen párás, tikkadt nyári esten. A 47 perces lemezen a rövid kezdést és zárást leszámítva 7 teljes dal szerepel, 6 perces átlag hosszúsággal, közel azonos minőségben, ezért kedvencet sem tudtam avatni, mert minden hallgatásnál változott a jelölt.

A hörgés némileg egysíkúnak hat a dallamok mellett, de erőben nem szenved hiányt és nagyon jól működik a kontraszt hatás, amit viszont elviseltem volna, az pár mély, a dalokat betetőző gitárszóló a megfelelő depresszióval és tragédiával. A dalok a lemez vége felé erősödnek,úgyhogy van még bőven tartaléka a zenekarnak, lerázva a 90-es évek hagyatékát, a billentyűket bátrabban használva és némi érdekességre törekedve összehozhatják a szerencséjüket. Egyenlőre inkább rutinból, jóleső sablonokból összerántott lemeznek tűnik a Угрюмые Волны Студеного Моря (szegényes fordításban: Hátborzongató, fagyos óceán), a dalszerkezetek kalandmentesen vonulnak végig a játékidőben, ami így sokkal többnek tűnik.
A 2003-óta formálódó, fejlődő zenekar egy demó és egy EP után kapott lehetőséget a BadMoodMan Musictól (Solitude bérenc, mi más?) és nem véletlenül, érdemes megjegyezni a nevüket.

Author: boymester
Pitchline Zine

El nombre lo dice todo. No sé si os pasará como a mi pero la palabra y nombre Lorelei me recuerda al ‘Aegis’ de Theatre of Tragedy, ¡qué gran disco! Así que sí, Lorelei nos ofrecen un Gothic – Doom Metal procedente de Rusia, y como sucede con la mayoría de la abundante cantera rusa de Doom Metal: encontramos muy buenos trabajos y a la vez mucha copia exacta de grupos que no hace muchos años triunfaban por el resto de Europa. Pero no saquéis conclusiones antes de tiempo.

Formados en 2003 este ‘Ugrjumye Volny Stredenago Morja’ es su disco debut. Doy por hecho que el sinfín de cambios de formación habrá sido uno de los motivos por los que han tardado diez años en mostrarnos su trabajo. Es más, además de los cinco miembros que actualmente forman el grupo, en este disco han tenido como músicos de sesión a E.S. (Who Dies In Siberian Slash) a las voces y a Vile Lyashkova (Beheaded Zombie, Decay of Reality, Grace Disgraced) a la batería, vamos, que no acaban de encontrar a los músicos idóneos.

‘Ugrjumye Volny Stredenago Morja’, algo así como ‘Melancólicas Olas de Frío’, lo componen nueve cortes que se mueven por los terrenos del Gothic y Doom Metal, dispone de dos cantantes y utiliza, ocasionalmente, la técnica bella-bestia. A la bestia ya os la hemos presentado y bella tiene el nombre de Ksenia Ignatovich que, a diferencia de otras cantantes líricas que se venden como sopranos en el ‘mundo del Metal’ y que apenas llegan y/o muestran dicho registro, ella sí lo hace y con muy buen resultado.

Con ‘Intro’ (sin comeduras de cabeza) da inicio este debut centrado en la poesía de Francesco Petrarca, un humanista italiano del siglo XIV. La mezcla de Doom y Gothic Metal mostrada por los rusos bebe de los primeros trabajos de Theatre of Tragedy, ya no solo por las estructuras, si no por varios riffs que se utilizaron en sus dos primeros trabajos. Muestra de ello son “Holod Bezmolvnogo Zimnego Lesa”, “Tengcouju Bezlikoj” y “Ne Vedaja Temnyh Predelov Pechali” en donde en la segunda hay un mayor uso de armonizaciones por parte del piano. Pero no son sus únicas influencias, y es que en las dos últimas canciones “Holodnyj Prizrachnyj Rassvet” y “Raj Poterjan” podemos detectar claramente ese sonido de Doom Metal finés que tan bien representan Swallow The Sun, y que en ocasiones recuerda a sus discos ‘Hope’ y ‘New Moon’, y en donde E.S. lidera la parte vocal. Además, en medio del disco encontramos una composición de Música Clásica, con mucho sonido italiano en la cual la soprano Ksenia se luce del mejor modo posible: sin exagerar ni abusar de los crescendos vocales que parece que, si no ‘gritan’ no son buenas cantantes. Por supuesto, toda “Intro” tiene su “Outro” y precisamente así es como se llama la pieza instrumental que cierra esta disco, títulos muy originales –léase la ironía-.

Básicamente así se describe a Lorelei. La verdad es que a los seguidores del género es un trabajo que les gustará pero es lo que se dice siempre: ¿para qué escuchar la copia si tenemos el original? Pese a que ‘Ugrjumye Volny Stredenago Morja’ desprende calidad, coherencia y va por buen camino, les falta seguir trabajando en ello y encontrar su propio sonido porque ahora mismo carecen de él. Y lo que finalmente consiguen es que escuches su trabajo unas cuantas veces pero al final tu mente –y corazón- te acabe pidiendo escuchar a los percusores de este movimiento.

Author: Xènia Von Ereticy

Когда видишь прекрасно оформленный буклет, с определённой идеологией и концептуальной основной, то невольно начинаешь ожидать превосходную музыкальную работу. Огорчение наступает, когда диск начинает издавать свои первые звуки, где-то в середине альбома обычно твоя надежда на лучший исход событий ещё теплится глубоко в душе, но уже ближе к концу пластинки появляется то самое чувство неудовлетворения и разочарования. Именно так примерно и произошло с альбомом "Угрюмые Волны Студеного Моря" в исполнении отечественной формации Lorelei. Дебютник вынашивался ни много ни мало 10 лет. Приличный срок для небольшой ячейки искусства и этот факт заставляет подразумевать, что за время, отведённое на реализацию альбома, в конечном итоге он должен лучезарно блистать.
Семь треков плюс вступительное интро и заключительное аутро записанные в совокупности почти на 50 минут с гнетущей атмосферой, с её медленным, никуда не спешащим течением. Это меланхоличный релиз довольно старой школы, которая использует комбинации gothic, doom и death метала, с вокальной основой в форме "Красавица и чудовище", где фронтмен (а с этой задачей справлялся E.S. – лидер группы Who Dies In Siberian Slush) идет путём рычания, ну а леди, наверное, оперная певица дополняет этот симбиоз. Но почему-то её манера исполнения не выражает эмоций, хотя вокал, если говорить о нём в отдельности, изумительно красив, но не совсем подходит для этой музыки. Что касается мужского гроулинга, в нём больше эмоциональной окраски, но его неразборчивость губит всё остальное. Здесь даже не важно на каком языке исполняются композиции, всё равно понимание остаётся на нулевой отметке. Но мне нравится, когда музыканты плюют на стереотипы и пишут русскоязычный альбом, не пытаются таким образом доказать свою "фирмовость". А ведь в большинстве случаев, это практически беспроигрышный вариант, но только при условии, если все остальные категории подтянуты под эту планку. И всё же Lorelei пошли немного другим путём, пусть даже и лирическая часть, заложенная на фундаменте итальянского классика, представителя проторенессанса Франческо Петрарки, мягко говоря, не в тему. В произведении были использованы фрагменты аудиозаписи 272 и 312 канцон Петрарки из Книги песен на смерть мадонны Лауры. А при иллюстрировании буклета была заимствована электронная репродукция полотна Лудольфа Бакгейзена – "Христос во время шторма на море Галилейском". Но общая картина всё-таки отсылает к предпосылкам эпохи Возрождения и Романтизма, оставляя после себя приятный и нежный привкус красного вина. Есть в этом что-то такое особенное, что создаёт другую обстановку в твоих мыслях. Сведение альбома проходило в шведской студии, которым руководил Jerry Torstensson.
Инструментальная часть переполнена глубинами меланхолии, достигшая почти идеального депрессивного состояния, представляя плотную атмосферу и высокое качество звука. Не взирая на то, что на диске не предложено ничего инновационного, надо отдать должное группе, которая проделала большую работу. Релиз предоставлен BadMoodMan Music.

Author: Валентина Pantera Катышева
Forgotten Path

Here’s another example of a Gothic/Doom Metal band for you - Lorelei. It has the full package: the sometimes amusing Ксения “Serafima” Михайлова’s opera voice is combined in a Virgin Black manner with Алексей Игнатович’s standard growl; there’s a pinch of romanticism and the quality of sound and compositions are as good as of any other similar band. Lorelei have been active for more than ten years, but, as common for Russian bands, only recently decided to present their work to a wider audience. Well, there was a demo and an EP, but does that really count anymore?
After such a long period of nurture it’s natural to expect an enchanting, highly professional album. Good for those who didn’t get their hopes high. “Угрюмые Волны Студёного Моря” turned out to be prolonged, drowsy, grimly melodic and predictable. The inability to retain listeners’ attention was probably the reason why Lorelei’s first releases lasted only 18-25 minutes. This album is saturated with various elements: rich guitars that supposedly engage the listener deeply; there are plenty of symphonic parts and one song even has a Latin title. What a break for a Gothic/Doom Metal fan, who never listens to Classical music, but can relate to it! Well, those will be the only people that could connect with Lorelei because I doubt that listeners of only Doom or Gothic Metal will enjoy this album. I think it’s hypocritical how Gothic music fans adore Classical music, let’s say Wagner or Verdi, and then enjoy its distortion when it is incorporated into Metal music. Honestly, the guitar and drum parts composed by a different principle do not match this combination of genres and neither does female soprano or male tenor.
In a nutshell, Lorelei failed at smoothly combining all that distinct variety of musical elements. Consequently, “Угрюмые Волны Студёного Моря” is a tasteless, eclectic and overly sentimental album. This extravaganza might be appreciated by a minority with the same taste in music as the members, but for a more general audience it’s a release not worth listening to.

Author: Bloodie

Se scegli come monicker della band il nome Lorelei (Su 'Aegis' dei Theatre Of Tragedy c'è un brano omonimo), se suoni gothic doom/death con tastiere preminenti e doppia voce: growling maschile e soprano femminile (come i Theatre Of Tragedy, anche se Liv Kristine non è soprano), se inserisci in alcuni brani degli spoken word (in italiano e latino) (come i Theatre Of Tragedy in 'Velvet Realm They Fear'); una domanda sorge spontanea: a chi si ispireranno? La risposta è ovvia: i Theatre Of Tragedy; se da un lato ciò potrebbe spostare altrove la propria attenzione, a chi non gradisce tale musa ispiratrice, dall'altro invitiamo caldamente chi sta proseguendo la lettura di questa recensione a prestare orecchio a quanto proposto dai moscoviti, perchè in quanto ad ispirazione ed esecuzione non sono secondi a nessuno. Una cantante lirica eccezionalmente dotata, un growler strepitoso (forse uno dei migliori in circolazione in quanto ad intensità ferale e baritona), tastiere mai invasive o sopra le righe, riff lenti e malinconicamente melodici, vetrosi e ispirati che non vanno oltre i mid tempo: in poche parole un capolavoro mancato (che si ispira al Rinascimento, al Romanticismo ed ai poemi del Petrarca - 'La Vita Fugge, Et Non S'arresta Una Hora'), semplicemente perchè ricicla idee altrui senza però essere spudoratamente un plagio. Inutile citare un brano anzichè un altro, il dischetto va apprezzato per la sua interezza.

Author: Igor Fanelli
Spirit of Metal

Lorelei, groupe basé à Moscou sort chez BadMoodMan Music son premier album intitulé "Угрюмые волны студёного моря" ("les sombres vagues de la mer gelée").
On ne sera guère surpris d'apprendre que les musiciens russes officient dans un Doom Death gothique très classique et assez accessible. Très mélodiques, les compositions s'enchaînent avec fluidité et s'écoutent facilement, mais auraient méritées un peu plus de folie, la musique de la formation n'ayant il faut bien le dire rien de vraiment surprenant sur le fond.
On notera ainsi la présence de claviers venant appuyer et renforcer les ambiances, apportant des touches tragiques ou romantiques selon les morceaux, et ce de manière plutôt maîtrisée, quoique encore une fois très classique.

Sans grande surprise, l'album repose fortement sur l'alternance entre chant féminin et chant growlé, et c'est de fait de là que provient une grosse partie de son intérêt. En effet la chanteuse Kseniya Mikhailova nous offre une prestation intéressante, tant de par ses compétences techniques que par son timbre, celui-ci étant doté d'une réelle personnalité. La damoiselle profite d'ailleurs de l'interlude "La Vita Fugge E Non S'arresta Un'ora" pour mettre ses capacités en avant à travers une série de vocalises pour un résultat sans doute un peu trop gentillet mais néanmoins intéressant.
Le poste de growleur est quand à lui occupé à titre provisoire par E.S., notamment connu pour son rôle chez Who Dies In Siberian Slush. Puissant et assez intense, son growl donne un côté un peu plus âpre à l'album qui permet à ce dernier de conserver un certain équilibre entre noirceur et lumière ainsi que de compenser l'absence d'agressivité de la partie instrumentale.

Plus anecdotique, on notera la présence répétée sur plusieurs titres de passages en "spoken word", très en retrait par rapport aux autres éléments et assez difficiles à comprendre. Bien qu'ayant un intérêt musical limité, leur utilisation constante tout au long de l'album donne un certain fil conducteur à celui-ci et fait figure de trait de personnalité relativement mineur mais néanmoins présent. On peut d'ailleurs formuler les mêmes remarques pour les samples de tempêtes et de vagues qu'on retrouve à plusieurs reprises dans l'album, et qui illustrent les thématiques abordées par les paroles et la très jolie pochette.

Le problème majeur dont souffre l'album, c'est que si le travail de composition est relativement solide, il manque de relief et peine à proposer des morceaux réellement mémorables, en plus de ne pas être très varié. En outre, si les samples mentionnés plus haut permettent de renforcer la cohérence du CD, ils n'aident pas l'auditeur à différencier les morceaux..
De fait à une ou deux exceptions près il est assez difficile d'isoler un titre en particulier, ce qui est assez frustrant au fur et à mesure que l'on enchaîne les écoutes. Le titre s'en tirant le mieux à ce niveau là est sans aucun doute " Рай потерян..." ("Paradis Perdu"), dernière véritable chanson de l'album. Doté d'une atmosphère plus tragique et plus épique que le reste de l'album, il bénéficie en outre d'un travail de composition plus maîtrisé qui s'avère vraiment appréciable.. Peut-être faut-il y voir un signe encourageant pour le futur de la formation, qui pourrait se révéler très intéressante si elle parvenait à proposer une qualité d'écriture similaire sur un album entier. En attendant, bien que la musique que nous offre Lorelei soit assez plaisante, elle risque ne pas particulièrement marquer les esprits..

Author: Peacewalker
Pest Webzine

A band that seems to care about their foreign fans (or potential fans) as much as I care about the latest Kardashians' episode, the booklet, the title, everything is in Russian and of course, Cyrillic scripted. Of course this is not an isolated case, but BMM has a large distribution network outside their country too, so that's a weird decission. Anyway, what's most important is the music, so let's see what this band brings us; this is their debut album, released 10 years after their foundation. 7 tracks + intro and outro all totaling almost 50 minutes of oppressive, slow flowing, melancholic and quite old-school combination of Gothic, Doom and Death Metal, with "beauty and the beast" type of vocals where the male vocalist goes on the low growls path, and the lady seems to be an opera singer, but somehow her type of singing, although outstandingly beautilful, is not quite fit for this music. The instrumental part is melancholic, almost depressive, creating a dense atmosphere, and the high quality sound gives the listener the perfect delivery. Except for the fact that there's nothing new, innovative here, Lorelei did a great job, and fans of Theatre Of Tragedy or (old) Tristania will definitely enjoy it.

Author: Adrian
Write a review